"İnsan hayatının normal amacı dört mevsimde de, yani hayatın dört çağında da fazla hoplayıp zıplamadan yaşamak ve son güne kadar hayat kadehinin hiçbir damlasını israf etmemektir: Ağır ağır yanan bir ateş, ne kadar şairane olursa olsun şiddetli bir yangından daha iyidir."
Istırabına sabırla katlanırdı, çünkü nedenini başkalarında değil, kendinde arardı.Sevinçleri de yoldan çiçek toplar gibi koparır ve daha sonra solmadan atardı; böylece her zevkin dibindeki acı tortuyu tatmazdı.
Yarım kalmış bir adam olduğunu, ruh güçlerinin gelişmeden kaldığını, hayatına bir ağırlığın çöktüğünü düşündükçe içi parçalanıyordu. Başkalarının zengin, hareketli hayatını kıskanıyor; kendi hayatının yolunu ağır bir kaya parçasıyla tıkanmış, daracık zavallı bir keçiyolu gibi görüyordu.