... konumunun koşullarında herhangi bir değişiklik yapamamasının bedensel bir anlatımını bulduğunu ve 'ileriye doğru tek bir adım bile atamama,' 'yaslanacak hiçbir şeyi olmama' gibi cümleciklerin konversiyonun bu yeni eylemi için bir köprü görevi gördüğünü ifade etmiştim.
Doğumdan ölüme, pazartesiden pazartesiye, sabahtan akşama tüm faaliyetler düzenlenmiş, bir örnek hale getirilmiştir. Böylesi bir düzenin içine düşen kişi insan olduğunu, tek bir birey olduğunu nasıl hatırlar? Düş kırıklığıyla, üzüntüyle, sevgi özlemi hiçlik ve ayrı olma korkusuyla doluyken yaşama şansına bir kez sahip olduğunu nasıl aklına getirebilir ?