Ben Orhan Veli
Yazık oldu Süleyman Efendi'ye
Mısraı meşhurunun mübdili
Duydum ki merak ediyormuşsunuz
Hususi hayatımı
Anlatayım
Evvela adamım yani
Sirk hayvanı falan değilim
Burnum var kulağım var
Pek biçimli olmamakla beraber
Evde otururum
Masa başında çalışırım
Bir anne ile babadan dünyaya geldim
Ne başımda bulut gezdiririm
Ne sırtımda mühri nübüvvet
Ne İngiliz kralı kadar
Mütevazıyım
Ne de Celal Bayar'ın
Ahir uşağı gibi aristokrat
Ispanağı çok severim
Puf böreğine hele
Bayılırım
Malda mülkte gözüm yoktur
Vallahi yoktur
Yayan dolaşırım
Mütenekkiren seyahat ederim
Oktay Rifat'la Melih Cevdet'tir
En yakın arkadaşlarım
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Benim için mutluluk, bunun gibi unutulmaz bir ânı tekrar yaşayabilmektir. Hayatımızı Aristo’nun Zaman’ı gibi bir çizgi olarak değil de, böyle yoğun anların tek tek her biri olarak düşünmeyi öğrenirsek, sevgilimizin sofrasında sekiz yıl beklemek bize alay edilecek bir tuhaflık, bir saplantı gibi değil, şimdi yıllar sonra düşündüğüm gibi Füsunlar’ın sofrasında geçirilmiş 1593 mutlu gece gibi gözükür. Çukurcuma’daki eve gittiğim akşamların her birini -en zorunu, en umutsuzunu ve en gurur kırıcı olanını bile- bugün büyük bir mutluluk olarak hatırlıyorum.
