Hülya Göğebakan
@Hulya_2009
Reklam
Tereddütle etrafıma baktım. Su sakindi. Her dalgası uysaldı. Her anı tahmin edilebilir… Ateş öyle miydi? Haşindi. Arsızdı. Hiç ama hiç durmazdı. Köpüklerle dolu derin bir nefes çektim içime. “Bu yangın öyle uzun zamandır yanıyor ki içimde, onu durdurması imkansız. O, ben yapan şey. Ondan vazgeçemem.”
Sevgili Bayan Handerson,
Bu mektubu yazarken neler düşünüyordum, inanın hiç bilmiyorum. Sanırım endişeleniyorum. Son görüşmemizden bu yana ya hiç uyumuyorsunuz ya da beni rüyalarınızdan kapı dışarı ettiniz. Bunu hak edecek ne yaptım? Ne olur söyleyin bana. Ayrıldığımızda her şey yolunda gidiyor gibiydi. Hâlâ etkisindeyim. Ancak geceleri o tanıdık yoldaşlık olmayınca kendimi bir tuhaf hissettim. Eksik. Evet, doğru kelime bu. Ve tedirgin. Sizden bana bulaşan tedirginlikle alakası yok bunun ve doğrusunu söylemek gerekirse kendisini hiç sevmedim.
Yanıtınızı sabırsızlıkla bekliyorum. Uykunuzu da öyle.
İan Silverscythe