Dünyaya ait olmadığımın farkında olalı bir hayli zaman oldu lakin yaşam bir dönence değil, evreler ve duygular gelir geçer. Yeter ki yolundan ayırmasın ya Rab. Burası ne zalim bir yermiş. Kısaca "yoruldum". Hepsi bu.
Sancılı bir akşam üstüydü, sıkışan ruhuma dar geliyordu dünya. Acemi terzi çırağı gibi tadilata başlamıştım bir kere, kenarından köşesinden kesip, biçip adam ederim sanıyordum, öyle de oldu. Ufak tefek detayları görmezsek, sonunda toz bezi de olsa büyük bir kısmı, onarılan gurur ve eğilip bükülmeyen o dik duruş fazlasıyla yeterdi bana.
İşte bu, her kaybedişe değer.