Hülya Karagöz
@Hulyaakg
Kazanılmış haklardan vazgeçmeyin...
Uçurtma Avcısı, biri efendi diğeri hizmetkâr olan iki arkadaşın hikâyesini anlatmaktadır. Kitabın başlarında efendi olan Emir’den nefret edebilirsiniz ve masum, yetenekli, cesaretli aynı zamanda efendisine sadık olan Hasan’a da üzülebilirsiniz. Sonrasında ne hissedeceğinize isterseniz siz okuduktan sonra karar verin.
Aslına bakarsanız bu kitap genel anlamda sessizliği ifade ediyor. Emir’in Hasan’a yapılanlar karşısındaki sessizliği, Hasan’ın kendisine yapılanlar karşısındaki sessizliği, Afganistan’dan Amerika’ya kaçan arabanın içerisindekilerin Rus Askerlere karşı sessizliği, yetimhanede çocuklara yapılanlar karşısında müdürün sessizliği, stadyumda kadına yapılanları izleyen seyircilerin sessizliği ve biz… Kitabı okurken ki sessizliğimiz…
Reklam
Domuzların telkinleriyle insanlara karşı nefretle gözleri kör edilen hayvanlar yani halk etrafında asıl olup bitenleri göremez hale geliyorlar. Görseler bile okuma yazma bilmemeleri, domuzlara yani yöneticilerine itaat etmeleri, sorgulamamaları onların sonlarını getiren şeyler olmaktadır. Kitabı bitirdikten sonra şu soru geliyor aklımıza, “Bütün insanlar eşittir, ama bazı insanlar daha mı eşittir?” Toplumlarda yönetilen ve yöneten eşit öneme sahiptir. Önemli olan halkların örgütlenmesi, kendi haklarını gözetebilmesi ve liderlerini kontrol altında tutabilmesidir.
Birbirine zıt karakterde iki arkadaş, iki tarım işçisi arasında geçiyor hikâye. Biri zeki diğerine yön veren, diğeri ise güçlü, kuvvetli ama aklı dengesi yerinde olmayıp gücünü yanlış yerde kullanan birisi ve bu yüzden zeki olan arkadaşın başı hep belaya girer ama aralarında güzel bir dostluk olduğunda bırakmazlar birbirlerini. Bu hikâyede sevgi, dostluk, ırkçılık, zenginlik, hayaller, güçlü güçsüz...birçok konuya değilmiş hikâyesi güzeldi beğendim. İyi okumalar.
Puan vermedi·464 syf.·
2024 7. kitabı
Zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü, hem akıl çağıydı, hem aptallık, hem inanç devriydi, hem de kuşku, Aydınlık mevsimiydi, Karanlık mevsimiydi, hem umut baharı, hem de umutsuzluk kışıydı, hem her şeyimiz vardı, hem hiçbir şeyimiz yoktu, hepimiz ya doğruca cennete gidecektik ya da tam öteki yana..."
Kitap bu güzel alıntıyla başlıyor. Yani kitabın özeti bile diyebiliriz. Açıkçası kitabın ilk 200 sayfası biraz zor ilerliyor. Charles Dickens bize o 200 sayfada çokça karakteri tanıtıyor. Ama ondan sonraki sayfalarda karakterleri o kadar iyi bir biriyle bağlıyor ki... En çok şaşırdığım yer Mrs. Defargin kimdigiydi.:) Yani arkası çok akıcı ilerliyor.
Adından da belli olduğu gibi iki şehir: Paris ve Londra. Kitaptaki olaylar tarihin en hareketli anlarından biri olan Fransız devriminin ekseni etrafında biçimleniyor. İşte o vakitte insanların nasıl hayat sürdüğü bu alıntıda güzelce anlatılmış: "Zira köpeklerden çok sıradan insanlara vurulduğuna pek çok kez tanık olmuştum." O kadar çok acı var ki yaşamadığımız. Bizim okumaya dayanamadığımız şeyleri insanlar yaşıyor maalesef...
