"Bazen akşam rüzgarı estiğinde nefes alabildiğimi hissettiğim için ne kadar şanslı olduğumu düşünürüm. Cehennemde rüzgar olmadığını söylerler; o halde burası cehennem olmamalı. Ne şanslıyım derim."
Ailemle ilişkim… Yani şöyle söyleyeyim: Bir başkasını hayal kırıklığına uğratmamak adına yaşanan bir hayattansa, istediğim hayatı yaşamam daha doğru değil mi? Sevdiğim bir insanın benim yüzümden hayal kırıklığına uğraması elbette üzücü ama yine de sonsuza dek ailemin isteklerine boyun eğerek yaşayamam.
Ben de bir süre boyunca epey pişmanlık çekmiştim. “Keşke öyle yapmasaydım, keşke söz dinleseydim” demiştim. Ancak günün sonunda bu pişmanlıkları, nasılsa geri dönemeyeceğimi bildiğim için çektiğimi fark ettim. Aslında geçmişe dönebilsem aynı şekilde davranırdım. Bu şekilde yaşamaktansa başka elimden bir şey gelmiyor. O hâlde kabul etmeliyim; kendimi suçlamamalı, üzülmemeliyim.
Yıllardır kendime bu sözleri mırıldanarak ruhsal zafere ulaşıyorum.