Tanrı beni bir çakıl taşı olarak bu kusursuz ve gizemli göle fırlattığı zaman, yüzeyinde sayısız halkalar meydana getirerek onun sükûnetini bozdum.
Ama derinliklerine ulaştığımda, ben de o göl gibi sakinleştim.
Yalnızca bir kez konuştu Sfenks,
“Bir kum tanesi çöldür, çöl de bir kum tanesi.”
Bunu söyledi ve tekrar sustu. Bir daha da hiç konuşmadı.
Sfenks’i işittim, ama anlamadım.