Sonsuzmuş gibi yaşadığımız hayatlarımız, canımız ne zaman isterse telafi edebileceğimizi sandığımız hatalarımızın, bir gün çok geç olabileceğini hiç bilmiyormuş gibi ağırdan almalarımızın şaşkın seyircisi...
Yalnızlığın ağır geldiği anlarda hiç beklenmedik bir yerden çıkan tanıdık bir yüz görmenin mutluluğuna benzeyen bir sıcaklık yayıldı içime. Bu duyguyu nadiren yaşayabildiğimden olacak, o an mümkün olduğunca uzasın istedim.
Arkadaşlık iki insanın birbirini günlük rapor vermesi, hayatlarının tüm ayrıntılarını paylaşması demek değildi. İki insanın birbirine iyi gelmesi yeterliydi bana kalırsa. Herkesin bir şeyler sakladığı, bir şeylerin arkasına gizlendiği şu hayatta, en iyisi, bu tür sıkıntılara girmeyi gerektirmeyecek meselelerden bahsetmekle yetinmekti.