Hepimiz yaralı kuşlarız sevgili dostum ancak yaralarımıza rağmen uçmaya çalışmaktan vazgeçmiyoruz, vazgeçmemeliyiz bence. Yaraların olduğu yerler hep acıyor, üstünden yıllar geçse de ama insanlık var olduğundan bu yana bu yaralar hep mevcuttu, mevcut olmayada devam edecek. Belki bu yaraları savaş yaraları olarak tanımlayabiliriz, ne de olsa üstümüzden koca bir hayat geçti.
Kendine iyi davran güzel insan.
Hayat gerçek, acılar gerçek...
İyileşmek diyoruz ya; burada büyük acıların arkasından insanın iyileşmesi aslında uyum sağlaması demek, o acıları hiç yaşamamış gibi olması demek değil.
Evet, var; bana göre. Bu matematik şu şekilde işliyor; acı kaçınılmaz, ya yaşadık ya da yaşayacağız. Bu acıdan sonra hazır hissedince, "Elimden ne gelir, gücüm neye yeter? " dedikten sonra bir temas noktası bulmamız gerekiyor...
Ve şunu hep hatırlamalısın; önce eylem, sonra iyileşme geliyor.