Murat DEMIR
@IAmHAPPY
Söz uçar, anlam baki.
#245568325
Shef Aşçı
Üniversite
5 Mayıs
39 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Içimizdeki Yabancı...1000Kitap
Camus'nün Yabancı'sını okuduğumda, hani bazen kendimizi tam olarak tarif edemediğimiz o anlar olur ya, Mersault da sanki benim o anlarımın vücut bulmuş hali gibiydi. Kitap bitince "Aaa evet, aslında ben de bazen öyle hissediyorum!" diye mırıldandım.
Annesinin Ölümü ve O Kahve Meselesi
Şimdi düşün, "Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum." diye bir cümleyle başlıyorsun kitaba. Beyninden vurulmuşa döndüm. Kim der ki böyle bir şeye? Ama sonra düşündüm, hani bazen öyle büyük şeyler olur ki hayatında, o an bir şey hissetmeyiz. Şoktan mı, neyden bilemezsin. Mersault'nun o kahve içişi, cenazede sıkılması falan, aslında bizim de bazen donakalmış hallerimiz gibi geldi bana. Sanki "Hayat devam ediyor be, ölenle ölünmez"in ultra versiyonuydu bu. İçten içe, bu "umursamazlık" aslında bir tür savunma mekanizması olabilir mi, diye sorguladım, Belki de o, duygularıyla başa çıkmak yerine onları yok saymayı seçti, tıpkı bizim bazen zor şeylerden kaçtığımız gibi.
O Güneş Yok mu O Güneş...
Ve sonra o cinayet. "Güneş gözümün içine giriyordu ve kafamı aşağıya eğdim." cümlesi. Allah'ım, bir insan güneş yüzünden mi cinayet işler? İlk başta güldüm desem yeridir, ama sonra Camus'nün ne anlatmak istediğini anladım. Hayatın ne kadar saçma sapan, anlamsız tesadüflerle dolu olduğunu. Hani bazen dersin ya, "Ya o an oradan geçmeseydim..." İşte Mersault için o an, o güneşti. Mantık arama, çünkü hayatın kendisi bazen mantıksız. Bu kısım bana, hayatın kontrolümüz dışında olan, bizi şaşırtan, hatta bazen şaşkına çeviren anlarını hatırlattı. Planlar yaparız ama sonra bir şey olur, her şey altüst olur. Mersault'nun cinayeti de tam olarak öyle hissettirdi.
Yabancı Dedikleri Adam, Aslında Bizim İçimizdeki O Tuhaf Ses
"Yabancı", benim için sadece bir roman değil, aynı zamanda kendi içime bir yolculuk
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Var Mısın?": Bir Kitaptan Öte, Bir DavetDuygu ve Düşünce
Keyifli okumalar.
Doğan Cüceloğlu'nun "Var Mısın?" kitabı, rafımdan her elime aldığımda sanki bana fısıldayan bir dost sesi gibi. Bu, sadece bir kişisel gelişim kitabı değil; aksine, durup kendimize dönme, içimizdeki potansiyeli fark etme ve en önemlisi, hayatla ve kendimizle gerçek bir bağ kurma cesaretini gösterip göstermeyeceğimizi sorgulayan samimi bir davet.
Kitap boyunca Cüceloğlu, akademik dilin soğukluğunu bir kenara bırakıp, bilge bir dede edasıyla bize sesleniyor. Öyle ki, her bölüm, sanki bir kahve eşliğinde yapılan derin bir sohbetin parçası gibi hissettiriyor. "Değerlerimizle yaşamak", "anlam arayışı", "ilişkilerimizde dürüstlük" gibi konuları ele alırken, ezberlenmiş formüller yerine, içsel bir yolculuğa çıkmamızı teşvik ediyor. Bu, "şunu yaparsan mutlu olursun" diyen didaktik bir rehber değil; daha çok, "senin içinde neler var, bir bakmaya var mısın?" diyen bir kılavuz.
Beni bu kitaba en çok bağlayan şey, Cüceloğlu'nun bizden mükemmel olmamızı beklememesi. Tam tersine, insan olmanın getirdiği tüm zaaflarımızla, korkularımızla ve belirsizliklerimizle yüzleşme cesaretini alkışlaması. Her birimiz farklı yolculuklardayız ve "Var Mısın?", bu yolda bazen tökezleyeceğimizi, bazen yorulacağımızı ama her şeye rağmen yeniden kalkıp yola devam etmenin kıymetini hatırlatıyor. Kitap, "olduğun gibi gel" diyor adeta; sadece samimiyet ve öğrenmeye açıklık getirmen yeterli.
"Var Mısın?"ı bitirdiğimde, elimde somut bir "yapılacaklar listesi" yoktu. Ama kalbimde ve zihnimde çok daha değerli bir şey vardı: Daha bilinçli adımlar atma, ilişkilerimi daha derinlemesine yaşama ve kendi iç sesimi daha iyi dinleme isteği. Bu kitap, dışarıdan size bir şeyler yüklemek yerine, içinizdeki ışığı fark etmenizi sağlayan, sizi "kendinize" ulaştıran bir köprü görevi görüyor.
Eğer
N.Mandela bir gün şöyle demiş:
"Yaşayabileceğinizden daha azına razı geldiğiniz bir hayatta, tutku yoktur."
Nelson Mandela
Nelson Mandela