Ağaç der ki: Gücüm güvenden gelir.Atalarımı hiç bilmem,her yıl benden doğan binlerce evladı bilmem.Tohumumun sırrını yaşarım sonuna dek,başka tasam yoktur benim.Tanrı’nın içimde olmasına güvenirim.Uğraşımın kutsallığına güvenirim.Ben bu güvenle yaşarım.
Ağaçlar hep en etkileyici vaizler olmuştur benim için.Ormanlar ve korularda halklar ve aileler halinde yaşayan ağaçlara hayranım ben.Tek başına duran ağaçlara da hayranım.Yalnız insanlar gibidir onlar.Şu ya da bu zaaftan ötürü sıvışıp giden münzeviler gibi değil,yalnızlaşmış büyük insanlar gibi.Beethoven ve Nietzche gibidirler.
( Çiçekli Dal-Bahar Gecesi-Şeftali Ağacı-Karaormanlar-Günce Yaprağı-Ihlamur Çiçekleri-Solgun Yaprak ) Doğayı seven her insan ağaçları da sevmek zorundadır.Doğayı seven ve koruyan insanlar için bu kitaptaki her başlık ayrı bir anlam taşımaktadır.Çünkü ağaçların fiziksel veya biyolojik özelliklerini konu almıyor,yazarın o ağaçlarla bağlarını ve yazar için o ağaçların anlam ve önlemini anlatıyor.