İki sevdam var Biri SIR
@ILHAN26
Yaram Yarimdir
Gün, senden ışık alsa da bir renge bürünse;
Ay, secde edip çehrene, yerlerde sürünse;
Her şey silinip kayboluyorken nazarımdan,
Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse...
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazen istersin.
Sebebi yoktur belki, açıklaması da.
İçinde bir kıvılcım yanar,
küçücük ama inatçı.
Olmaz derler, bekle derler,
zamanla geçer derler.
Ama sen susarsın, çünkü anlatamazsın
Bu, akılla değil kalple ilgilidir.
Mantıkla değil, içinin en derin sesiyle.
İstersin...
Ne olursa olsun istersin.
Yorulursun, üzülürsün,
bazen yalnız kalırsın.
Ama o isteğin kökü çoktan tutmuştur.
Ve sen bilirsin; bu bir heves değil, bir çağrıdır.
Hayatın en gerçek anı belki de budur:
Her şeye rağmen "evet" demek.
Her şeye rağmen istemek...
Cemal Süreya, Eylül’dü
Dalından kopan yaprakların
Sararan yanlarına yazdım adını
Sahte bir gülüşten ibarettin oysa.
Ve hiç bilmedin ellerimin soğuğunu.
Eylül’dü.
Di’li geçmiş bir zamandı yaşadığımız
Adımlarımızın kısalığı bundandı
Bundandı gözlerimin durgunluğu.
Sarı sıcak cümlelerde sözün kadar yalan,
Ellerin kadar ıssız,
Sen kadar zamansız molalar veriyordum
Ve çocuksu bir bencillikti hüznümüz.
Eylül’dü.
İzlerini çizdiği zaman ansızın gidişin,
Şimdi yoktu bi anlamı suskunluğun.
Çırılçıplak kalakaldım sessizliğinin orta yerinde.
Sonra sesime yankı vermeyen uçurumlar kıyısında yürüdüm bir zaman
En çok sesini aradım.
Gözlerinse asılı bıraktığın yerdeydiler hâlâ.
Gözlerini sildi zaman..
Dedim ya… Eylül’dü.
Savruluşu bundandı kimsesizliğimizin.
UNUTAMAM SENİ
MUAZZEZ ERSOY
Gün gelir de beni unutursun demiştin
Kalbimdeki bu hicranı uyutursun demiştin
Ne ben seni unutabildim
Ne bu derdimi uyutabildim
Ne bu bu gönlümü avutabildim
Unutamam seni
Unutamam seni
Unutamam seni
Unutamam
Aşkını çekerim geleceksin diyerek
Belki göz yaşlarımı sileceksin diyerek
Ne ben seni unutabildim
Ne bu derdimi uyutabildim
Ne bu bu gönlümü avutabildim
Unutamam seni
Unutamam seni
Unutamam seni
Unutamam
Charles BukowskiRuh Halim
Yine karşımdasın, lakin ne bir selam, Ne bir tebessüm var, ne bir kelam. Zaman durur sanki, bakışın donuk, Kalbimse mecnun, ruhum perişan, soluk
Mehmet Raufİnsan ve Duygular
Keşke hiç tanımasaydım seni… demek isterdim belki,
Ama o kelimeyi bile boğazımdan çıkaracak hâlim yok.
Çünkü seni tanımak, hayatta başıma gelen en güzel felaket oldu.
Evet, felaket… Çünkü güzelliğin, bana huzur değil, yaralar taşıdı.
Sana dokunamasam da, hep uzağından izlesem de,
Varlığın bana bir ömürlük bahar gibi geldi.
Ama öğrendim ki, güzel olan her şey, sonsuza kadar güzel kalmıyor.
Çiçekler de solar, gülüşler de.
Zaman mı? İnsanlar hep “her şeyin ilacı” der ona. Oysa yalan.
Zaman yalnızca seni benden daha uzağa götürdü, seni unutturmadan, seni eksilterek.
Meğer asıl ilaç, kabullenmekmiş.
Ama kabullenmek, kendi canını bile isteye yakmak gibi bir şey.
İçinde hâlâ yanarken, “yanmıyorum” diyebilmek… İşte bu.
Ben kabullenemedim seni. Ne gidişini, ne susuşunu,
Ne de bana ait olmayan gülüşlerini.
Saatler günlere, günler aylara döndü; ama bende değişen tek şey,
Yaralarımın daha derine işlemesiydi.
Zaman geçti, ama acı aynı kaldı.
Yalnızca daha sessiz oldu, daha görünmez.
Artık seni anılarımın köşesinde saklamıyorum,
çünkü anılar ağır gelir. Seni, içimde kanayan bir boşluk gibi taşıyorum.
Seninle konuşamadığım her gün, kendi kendime bin kez konuştum.
Sustuğum cümleler, gece yarıları odamın duvarlarında yankılandı.
Bazen düşünüyorum; belki de aşk dediğimiz şey, kavuşmak değil.
Belki de gerçek aşk, hiç sana ait olmayan birine, bir ömür boyu ait hissetmektir. Ve ben… seni hiç benim olmamana rağmen, hayatımın tek gerçeği bildim.
