Annemi toprağa vermemizden birkaç gün sonra dedem: “Eee Leksey” dedi, “madalyon değilsin ki seni boynumda taşıyıp durayım… Var git insanların arasına karış… Ve ben de insanların arasına karıştım.
Çünkü ışığa sırtımı dönmüştüm, ışığın aydınlattığı şeylere ise yüzümü. Bu yüzden ışıkla aydınlandığını gördüğüm şeyleri seyrederken yüzüm karanlıkta kalıyordu.