Mustafa kaya

Mustafa kaya
@Iam_mustafaky
Öyle büyümüş ki içimizdeki yalnızlık; Sevilmeyi beklerken, beklemeyi sevmişiz.
Yazar
Elektrik teknisyeni
3 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Düzen
Anlamıyorum daha ne yapmam gerekiyor? Başımı secdeden kaldırmadan şükür mü etmem lazım Hayatın böylesine Gönül mü açamalıyım Yoksa kapı kapı dilenip ibret mi almak lazım Yaşamadığım onca şey dururken mi Zenginin fakire tesellisini dinleyemem Ben elçi değilim insanlara sabrı öğretemem Ben lider değilim, yolsuzlara yol gösteremem Bir kendimi bilirim , bir de sigaram tüter ağzımda Ki onu da zarardan sayıyorlar, onca şeyi görmezden gelerek.... İnsanoğlu işte, ölümden korktuğu kadar Yaşamaktan korumalıydı kendisini ! Ölmek zaten olacak bişey Siz olmayacakları düşünün...
1000Kitap
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yaşamak
Böyle mi bitmeliydi Ansızın çekip gitmek mi gerek Sevilmek için daha ne yapmak gerekir Yabancı gözlerden merhamet mi dilenmeli Gururu yerlere serip ; Bir sokak dilencisi gibi el mi açmak lazım Tanrıya her gün yine yeniden yalvarmak mı gerek Söyle; daha kaç gece uykusuz geçecek Kaç kez daha ölmem gerekiyor İçimdeki umutları yeşertmek için Nefret ediyorum kendimden Ellerimle yaptığım tüm pislikleri yüzüme sürdüm Böyle bir insan değildim Bu değildi benim dileğim
Şiir
Büyümek
Ne umutsuzca bir yaşayış bu Hangi tahtın kanunudur Yaşamak bu denli zor olmamalı Bir kuru ekmeğe mutluluk Bir tatlı tebessüme cennet, Derdi ; büyüklerimiz Nasıl bir yoksunluk bu tanrım Yoksa kabulleniş mi bu anlamadım Büyümek onlar gibi olmak isterdim Lakin hiç böyle beklemiyordum Nereden bilebilirdim ki böyle olacağını Bilseydim hep çocuk kalmak isterdim Ki istesem de olacak mı sanki Oysa anlamalıydım Bilmeliydim ; canımızın neden bu kadar yandığını insanların neden ağladığını Ağlamak nedir bilmezdim Sadece düştüğüm zaman veya Bir yanlış yaptığımda annemden korkar ağlardım Ki o da dayak yiyip canım yanmasın diye ;) Şimdi bakıyorum da , dayak yemeden de Korkmadan da ağlanabiliyormuş insan Bir yeri kanamadan da acıyabiliyormuş canı Yaşamak başlı başına bir hezimet
1000Kitap
Mustafa Kaya
İglimi çekmiyor artık yalnızlığın Veya kalabalığın Dert etme ardına düşecek te değilim zaten Sayende öğrendim gerçeği hayatın Ellerinle yeşerttiğin bahçe ardından solup gidecek te değil Ki sen su musun toprak mı yoksa güneş mi Ki sen yedi güzel misin beni sarhoş edecek ............. Kahretsin, evet öylesin. Direnmeli insan ,gururuna yenilmeli bilemiyorum Çözemiyorum içimdeki düğümü Tutamıyorum yalnızlığı elinden Gidemiyorum olması gereken yere Gitmeli diyorsun insan bazen Söyle; ardında bir asır ızdırabı ve yalnızlığı hiçe sayarak kurtulabileceğini mi sanıyorsun Bir inanç uğruna ömrünü feda eden birine Bir yalanın içinde olduğunu söylemek gibi bişey bu Ne bu sessizlik, hangi dalda hayat buldun da Tohumlarını sactın oraya Hangi bahçede yeşerdin de , kuruttun dalımı Söyle, ne bu ölüm sessizliği Sevdiğin mi öldü yoksa sen mi Kaç cenaze geçti evin önünden Kaç zemheri geçti gönlümden Kaç mevsim bahçeler izledim
1000Kitap
Ne yapmalıyım Ne yapmalıyım söyle, Ansızın ip mi germeliyim boynuma Yoksa çat kapı sana mı gelmeli Ha , diyorsun ki ; umurumda değil O zaman sen bir katilsin Azılı bir düşman Ve ne yazık ki ben de prangalarına vurulmuş bir esir.
1000Kitap