Nûr
@Icasper
Dönüp dönüp sana geldikçe anladım özgürlüğün aşk olduğunu.
42 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Kitap bence 2 temada işlenmektedir. İlk tema yazılanların kaynağındaki asıl duygulara yer verirken ikinci tema da ise yazma sürecine neden gereksinim duyulduğu çeşitli örnekler üzerinden dile getirilmiştir. Ben kalben hissetiğim ilk temadan bahsetmek istiyorum.
İlk tema…
Okurken hissetmek, hissederken düşünmek ve dalıp dalıp uzaklara gitmek. Kitabın ilk yarısını okurken , tanımlayamadığınız bir özlem duygusu sizi sarıp sarmalıyor. Özlemin içine yerleştirilen metafor sadece bir insan bedeni değil , bir düşünce, bir felsefe , bir yolculuk gibi… insanı kendine yeniden kendine getiren bir yol misali.. mesela aşk ile özgürlük imgesi ancak bu şekilde güzel anlatılabilirdi “Dönüp dönüp sana geldikçe anladım özgürlüğün aşk olduğunu.” Kitabın ilk sayfalarında okuduğum bu cümle Gerçek bir aşkın Bir anka kuşu misali 7 vadiyi aşan yüce bir gönül,özgürlük ve irade olduğunu, kendini ve doğanı kadim bir bilgi ile keşfetmek olduğunu, ama muhakak bir ağaç misali yaşamın bir yerlerinde kök salması gerektiğini inceden hissettiren ve düşündüren cümlelele birçok yerde farklı örneklerle göstermektedir.
Eğer bu kitabı okuyorsanız veyahut okumayı düşünüyorsanız, Kalplerinizle çıktığınız yola eşlik edecek yüklü bulutlarla yolculuğunuza devam edeceksiniz …
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Seni hiçbir dünya telaşına değişmedim ben. Evlerin ve kalabalığın ağırlığını sana üstün tutmadım. Yoksulluğun acısından hafif bilmedim acını.”
Puan vermedi·87 syf.·
2021 23. kitabı
“ Güzel, ama kapılmamış kibrine güzelliğin, demişler ona…
Güzel? Ama başka hiçbir kadının benden daha güzel olmadığından emin olmak için hiç durmadan çevreme bakınarak !
Soylu, ama kapılmamış kibrine soyluluğun? Oysa hem Batı’nın, hem de Doğu’nun topraklarına göz dikmişim, sanki bir borcu varmış gibi bana Tanrı’nın!
Sofu, ve kapılmamış kibrine sofuluğun? En güzel giysilerimle çıkıp salınıyorum kilise yolunda ve gidip diz çöküyorum orada, bomboş ruhumla!
Ozan, yalnızca senin dizelerinin aynasında
Güzelim ben. “
“Güzel, ama kapılmamış kibrine güzelliğin,
Soylu, ama kapılmamış kibrine soyluluğun,
Sofu, ama kapılmamış kibrine sofuluğun”