Reklam
Gerçekten, ihtiyarlığa has olan yüz buruşukları ve yılların sayısı göz önünde bulundurulmazsa, bir ihtiyarla bir çocuk kadar birbirine benzeyen iki şey var mıdır? Her ikisinin beyaz saçları, dişsiz bir ağzı, cılız bir bedeni var; her ikisi sütü sever, kekeler, gevezelik eder; budalalık, unutkanlık, boşboğazlık, sözün kısası her şey bu iki çağ arasında tam bir benzerlik oluşturmaya yardım eder. insanlar ne kadar ihtiyarlarsa o kadar da çocuğa benzerler. Sonunda da birer gerçek çocuk gibi, hayattan iğrenmeden ve ölümü görmeden, bu dünyadan çıkarlar.
Sayfa 46
İhtiyarlık çocukluğa daha baskındır; zira pek hoş olmakla beraber çocukluk, hayatın pek tatlı bir hazzı olan dedikodu zevkinden mahrumdur.
Sayfa 45
Filozof Atakan'ı hatırlattı bu cümle :)Felsefe
Yetişmiş bir adam kadar bilge olan çocuktan herkes nefret eder.
Çocukta vakitsiz bilgelikten nefret ederim, diyen atasözü haklıdır.
Sayfa 43
Fakat diyeceksiniz ki, ihtiyarlar saçmalarlar, sabuklarlar. Şüphesiz, işte çocukluğa dönmek de buna derler. Saçmalamak, sabuklamak, çocuk olmak demek değil midir?
Sayfa 43
Reklam