Bahardı. Toprağın toprakla, toprağın insanla dövüştüğü Yüreğir ovasında bahardı. Hiçbir kentin, hiç bir ülkenin baharına benzemeyen, kendine özgü bir yaşantısı, kendine özgü bir kavgası olan bu topraklarda, toprağı alnının teriyle yoğuran, güneşe ve cehenneme en yakın, aynı zamanda en yufka yürekli insanlar yaşardı. Yüreğir' in insanı insandı, kardeşti. Nasırlı ellerinde çiçekler açardı.
Erik dalları beyaz gelinliklerine bürününce, öbür ağaçlar da bütün güzellikleriyle bahara dökülürler. Bal arıları, böcekler ve kuşlar, sevda ve bahar türkülerini söylemeye koyulurlar. Toprağın, dalın, üzüm teveklerinin dilleri çözülür. Pelesenkler binlerce tomurcuklarıyla birden patlar.