Her gün, uyanacağımızı bildiğimiz bir rüyanın bitişini bekliyoruz. Bu çok acımasız. Keşke doğduğum için, hayatta olduğum için, insanlarla dolu bir dünyada olduğum için mutlu olabilseydim.
Kolayı bu çünkü. Kız, küs ve somurt bir köşede. Kaçmayı daha kolay buldum. Her şeyden, herkesten kaçmanın soluklanacak bir durağı var ama kendinden kaçıyorsan durmadan kaçıyorsun, durduğun, dinlediğin bir an bile olmuyor. Şunca senedir yaptığım bundan başka bir şey değildi. Kendimi yarım hissediyordum. Yarım yamalak... Bu yarımlığı hatırlamamak için üstünü örtüyorum kendimin. Görünmez olana kadar.
Ben teslim olmak istemiyorum. Kimsenin içimdekileri görmesini istemiyorum... İtirafta bulunurken bile süslü sözler kullanıyorum... Şimdi bunları yazarken bile, kalemimden çıkan cümleleri kafama takıyorum.