İpek K.
@Iclal_ipe_k
• Tomorrow will be a good day •
Şu anda okuduğu kitap
Spoiler içerir1000Kitap
Aslında daha önceden bir inceleme yazmıştım. Bir süre sonra kitap yorumunu tekrar yazma kararı aldım. Neden mi? Çünkü kitabı okuyalı bayağ olmasına rağmen kitap, zihnimde izinsiz bir şekilde yer kaplıyor. (Bu konuda çok ciddiyim.) Artık beynimin içinde fırtına gibi dönüp duran düşünceleri yazmak ve biraz olsun kitabın etkisinden kurtulmak istiyorum. Aslına bakarsanız kitabı yorumlayıp puanlamak benim haddime değil. O beni puanlasa yeridir. Yine de bir şeyleri ifade etme konusunda iyileştiğimi düşündüğüm için bu incelemeyi kendime vazife bildim.
İlk olarak demeliyim ki ben ikinci kitabı birinci kitaba göre daha fazla sevdim. Birinci kitap -yazarımızın ilk kitabı olduğu içindir herhalde- bana göre başları biraz pürüzlüydü. Dünyayı yeni öğreniyorduk, bilgeler bir anda algılıyor ve karakterleri tanımaya çalışıyorduk. Bu yüzden başı biraz dağınık ve karmaşıktı. Ama ikinci kitapta artık çoğu şey yerli yerine oturmuş, yazar bizi yazdığı kelimelerin ağırlığını taşımamız için tek başımıza bırakamıştı.
Kitabın karakterlerine gelecek olursak... Ah, kesinlikle anlatılmaya değecek çok şey var. Hepsi aslında o kadar farklı ama o kadar aynı ki... Bundan bahsederken daha anlaşılır olması için bir alıntıyı kullanacağım: "Bunca insan benzer duygularla boğuşurken Dante nasıl yalnız olabilirdi? Hepsi bu denli birbirinin aynıysa belki gençlik dedikleri şey, yaralı ve savunmasız olmana karşın dünyada kendi yerini aramaya devam etmekti." Bu alıntı beni kesinlikle çok etkilemişti. Üstelik aslında tüm karakterlerin temelde kalbinden vurulmuş, sevgiden yoksun kalmış ve tek gâyelerinin kendi kararları doğrultusunda bir hayata sahip olmak istediklerinin en güzel göstergesiydi. Aslında temelde karakterlerin bambaşka kişilikleri vardı ama yine de bir ortak noktada birleşiyorlardı.
Şimdi aklıma
Reklam
Sonunda kitabı bitirdim ve inceleme yazıyorum. Zaten okumaya başlarken de çok büyük bir hevesle başlamamıştım. Hatta kitabı okuma nedenim konusu bile değildi. Sevgili yazarımız, bizim okulumuzun eski mezunlarından ve kitabı bu vesileyle duymuştum. Bir de arkadaşımda kitabı görünce bir şans vermek istedim. Ve işte burdayım.
İncelememi daha iyi anlamanız için hemen kısa bir özet geçeyim; Gizem adlı bir kız başrolümüz var. Bu kızın arkadaşı, kızdan habersiz onun bir yarışmaya katıyor. Bunun sonucuda ise kız yarışmayı kazanıyor. Böylece eski yaşadığı şehir olan, Eskişehir'e dönme fırsatı buluyor. Ve bu sırada bizim erkek başrolümüz, Barın ile tanışıyor.
Aslında kitabın konusu her ne kadar basit olsa bile ele alış yönünden farklıydı. Hikaye anlatırken hep hikayenin 'kader ağlarını' nasıl etkilediğini karakterlerinin içsel düşüncesi şeklinde okuyoruz. Bu bana kitabın edebi yönü olarak çok hoş geldi.
Şimdi asıl eleştirel kısma gelecek olursak ilk olumlu başlamak istiyorum.
Öncelikle kitabın yazım düzeni -tam olarak nasıl ifade edeceğimden emin değilim- çok güzeldi. Yani bölüm başında güzel bir söz, olay ve sonunda olaya bağlı olarak karakterin içsel düşünceleri. Üstelik kitapta küçük eğlenceli bir bulmaca da vardı.
En çok takdir ettiğim şey ise yazarın özgüveni oldu. Yanlış hatırlamıyorsam kitabı çıkardığında kendisi son sınıftı. O yaşta hem kitap yazmaya başlayıp hem de sınav döneminde olmak takdir edilesi.
Şimdi ise gelelim onlarcası olan ama benim sadece bazılarına değineceğim kötü yanlara.
İlk öncelikle kitabı okurken insan kesinlikle şöyle düşünüyor; bu kitap başka bir kitabın etkisi altında kalınarak yazılmış. Bunu düşünme nedenim, kurgunun çok basit ve klasik olması.
Karakterlerim ilişkisi gelişimi kesinlikle gereksiz hızlıydı. Sanki 'yazayımda bitsin'
!!SPOİLER İÇERİR!!
"Hakikat gerçekte olduğu gibi midir, yoksa insanların olmasını istediği gibi mi şekillenir?"
Yazar, kitabın temelini bu konu üzerinden oluşturmuş. Her bölümde farklı insanların bakış açısına göre olaylar ve düşünceler var.
Kitabı kendi bakışım ile sizlere anlatmak istiyorum. Cuyōn, ailesi tarafından yeterince ilgi görmemiş bir kızdır. Sōın ise fakir bir ailede olmasına rağmen mutlu olmayı başarmıştır. Cuyōn yalnız kalmış ve bu yüzden arkadaş edinmek istemiştir. Ancak kişiliği ve yetiştirilme tarzı yüzünden bunu yapamamaktadır. Bu yüzden Sōın ile ilgili dedikodu yayarak onunla arkadaş olmayı başarır. Sōın ise aşağılanmış hissetmesine rağmen Cuyōn'u kullanabildiği için onunla arkadaş kalır. Tabiki bir süre sonra işler değişir çünkü Sōın'in artık bir sevgilisi vardır. İkisi okulun arkasında büyük bir kavga eder. Ardından Sōın 3. kişi tarafından "yanlışlıkla" öldürülür. Bunun suçu ise Cuyōn'a atılır.
Sonuç olarak ise kamuoyu yüzünden kimse hakikatin ne olduğunu umursamaz ve hakikati kendilerinin istediği gibi şekildendirirler. Aslında tarafsız bir şekilde incelediğinde suçlu bir taraf olmadığı açık. Ancak insanlar illa bir suçlu arar ve bu Cuyōn'dur. Yani günah keçisi seçilir.
Aslında yazar, tüm bu olanları kitapta tek bir paragraf ile özetlemiş.
"Buna rağmen Cuyōn'un bir kez olsun Sōın'ı arkadaşı olarak düşünmediği olmamıştı. Onun için Sōın zor zamanında, yalnızlığında, mutluluğunda hep birlikte olmak istediği insandı, kalbinin derinlerini açabileceği, sırtını yaslayabilceği biri. Böyle bir varlık olan Sōın'ı kaybetmek Cuyōn'un zor zamanlarında, yalnız ve mutlu olduğu zamanlarda her daim yanında olacak kişinin kaybolduğu anlamına geliyordu. Bu yüzden Cuyōn, Sōın'la yaptıkları son konuşmayı unutmaya karar verdi. Sōın'la olan son anılarını sildi,
!! SPOİLER İÇERİR !!
Beş kitaplık serinin sonunda üç kitabını tamamladım. Açıkçası kitaba bir arkadaşım yüzünden başlamıştım. (Yüzünden diyorum çünkü biraz zorlamayla başladım.) Ancak kitabı okurken her saniye gerçekten keyif aldım. Kesinlikle beklentilerimin üzerindeydi.
Elbette kitabın övdüğüm kadar sövdüğüm kısımları da oldu. Genelde ısındığım yan karakterler hep öldü. Ancak hepsi hikâyenin akışı için gerekli gibi geldiği için bana fazla laf etmek düşmez tabii ki. Yine de bazı karakterler (özellikle Finnick ve Boggs) ölünce bir süre duvara bakıp öylece durdum. Aslında çoğunun öleceğini hissetmiştim. Ancak Prim için gerçekten şaşırdım. Yazar bana hikayeyi tamamlamadan önce küçük bir şok yaşattı.
Bence kitapları her gencin okuması gereken harika kitaplardan biri. Ancak sınav haftası gibi bir dönemde okumamak gerek. Ders çalışmam gerektiğinde bile kitabı elimden düşürmek çok zordu.
Sonuç olarak evrenine, karakterlere ve olaylara çok bağlandığım bir seriydi. Bir yerden sonra baktığım şeyler bana kitabı anımsatmaya başlamıştı. Vakit bulduğum anda dördüncü kitaba (
Kuşların ve Yılanların Şarkısı) başlayacağım.
Kuşların ve Yılanların Şarkısı) başlayacağım.
!!!SPOİLER İÇERİR!!!
Kitabı ikinci kere okuyorum ve yine çok sevdim. Kitap komedi kitabı olduğu için ne zaman kötü bir zamanımda okusam hemen neşem yerine gelir. Kitabın dışı ve içi o kadar canlı ki insan melankolik bir hava içerisinde olsa bile keyfi yerine gelir.
Bu serinin ikinci ve birinci kitabını ikinci defa okuyorum. Kısaca hikâyeden bahsedecek olursak operatör bir kızın telefon şakasına mağruz kalması ve bu sayede hayatının aşkını bulmasını anlatıyor. Tabii, başrol sivri dilli ve dik kafalı olduğu için hikayede sürekli sorunlar oluşuyor. İnsan sıkılmıyor. Romantik komedi seven herkes okumalı. Ama sevmeyen insanları bayabilir.
Kitabın sonunda Serce'nin, Ceyhun'un annesine uyup ayrılık şakası yapması bence çok saçmaydı. Bana göre Ceyhun hatasını telafi etmişti bu yüzden şakayi hak etmedi. Üstelik Serce doğru dürüst özür dilemeden kitap bitti.
Reklam