Bir Sebastian Fitzek kitabı daha bitmiş bulunmakta. Yazarın kaleminden okuduğum dördüncü kitap ve elbette ki yine harika, yine beklenmedik sonlar, yine kafa karışıklığı...
Alex, polis müzakerecisi iken bir bebeği kurtarmak için bir kadını öldürmek zorunda kalır. Bu noktadan sonra polislik hayatına son verip bir gazetede çalışmaya başlar. Ancak “Göz Koleksiyoncusu” adındaki katil birden hayatının gidişatını iyice değiştirir. Bu seri katil; çocukları kaçırır, annelerini öldürür ve babalarından belirli bir süre içinde çocuklarını bulmalarını ister. Yani onlarla kendi değimince saklambaç oynar. Bulunamayan çocukların ise sol gözlerini çıkararak ölü bedenlerini bir yere atar.
Bu kitabın en önemli özelliklerinden biri “kapanış” bölümüyle başlaması ve sayfa numaralarının geriye doğru ilerlemesi. Bu da kitabı okurken ayrı bir motivasyon kaynağı tabii ki.
Reklam
Sizlere Halide Edip’in hacmi az ama okuması yoğun bir kitabından bahsetmek istiyorum.
Yolpalas’ta bir cinayet işlenir. Cinayeti işleyen Akkız, çalıştığı evin şoförünü bile isteye öldürüldüğünü itiraf etmiştir. Hem de “... çünkü annemin amcasının oğlu.” gibi anlamsız bir bahaneyle. Etraftakiler kızın bir deli mi yoksa sebepsiz yere birini öldürebilecek bir cani mi olduğunu anlayamaz. Genç avukat Rıfkı ise asıl sebebi ortaya çıkarmaya kararlıdır.
Halide Edip’in en az diğer yapıtları kadar güzel ve ünlü romanı Yolpalas Cinayeti’ni okumanızı öneririm. Öyle gizemli bir cinayet, sürükleyici bir öykü elbette ki yok kitapta. Fakat gerek yazarın üslubu gerek karakterlerin gerçekliği ile kitap kendini kısa sürede okutuyor.
Ben kitabın orijinal halini okudum. Osmanlıca kelimeler yoğunluktaydı tabii ki. İsterseniz siz, sadeleştirilmiş baskısını okuyabilirsiniz.
.
.
.
.
.
.
.
Ah Müzeyyen! Sana da yazıklar olsun. Tek kötü ben miydim?
Reklam