karaca
@IkaracaI
Günler böyle geçip giderken, günün birinde annem
bana nur topu gibi bir zenci kardeş verdi. Onu kucağımda zıplatıyor, şefkatle sarıp sarmalıyordum. Bir gün üvey babam onunla oynarken çocuk, annemin ve benim beyaz tenli olduğumuzu, babasının yüzünün ise kapkara olduğunu fark edince korkuyla anneme doğru emekledi ve parmağıyla babasını işaret ederek, "Anne, öcü!" dedi.
Üvey babam gülerek, "Seni piç kurusu seni!" dedi. O zamanlar henüz küçük bir çocuk olmama rağmen, kardeşimin davranışı beni çok düşündürdüğünden içimden şöyle dedim: "Bu dünyada kendi yüzünü görmeyip başkalarından korkan daha ne kadar insan vardır acaba?"
Sayfa 16
Reklam
Puan vermedi·222 syf.·
758 günde okudu
·2025 1. kitabı
Kapalı büyüyen ve bu şekilde bütün tabii arzu ve ihtiyaçlarını içinde hapsetmeye mecbur olan genç kız, gayet tabii olarak, sinirli ve manen bozuk bir mahluktu. Anası onu gezmeye götürürken bir saat saçlarını düzeltmeye uğraştığı halde, ne anasının ne babasının aklına bu kafanın içi ile de bir parça meşgul olmak düşüncesi gelmemişti. Onlar işportaya konan bir elma gibi onu süsleyip temizlemişler, parlatmışlar, sonra yağlı bir müşteriye okutmuşlardı. Kız yetiştirmekten de gaye bu değil miydi?
