Bu denli çözümsüz, dış olgulara bağımlı bir yaşamın içinde olmamak ne
büyük bir mutluluk. O esir. Her gün yaşlanmaya, her gün kafasından ve
gövdesinden bir şeyler yitirmeye esir. Her gün gelişen, her gün büyüyen,
tüm çağlara varan bir bağımsızlığın, nesnelere
dayanmayan bir özgürlüğün mutluluğuna hiç varmayacak. Anadili bile gelişmemiş. Düşünceleri, insan
varoluşunun gerçeğini kavramaya yeterli değil.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
“Tüm zirvelerde sessizlik,
Tek bir ağaç bile solumuyor,
Kuşlar ormanda susuyor,
Biraz daha bekle,
Yakında sen de gömüleceksin sessizliğe...”