Fakat ne denli soyut görününlerse görünsünler, düşünceler de bir dayanak noktasına ihtiyaç duyarlar. Aksi takdirde kendi çevrelerinde anlamsızca dönmeye başlarlar, nitekim onlar da hiçliğe katlanamaz. Kişi sabahtan akşama kadar bir şey olmasını bekler, fakat hiçbir şey olmaz. Öylece bekleyip durur insan. Hiçbir şey olmaz. Beklersin, beklersin ve beklersin, şakakların zonklayana dek düşünür, düşünür, düşünürsün. Hiçbir şey gerçekleşmez. İnsan yalnız kalır, yalnız, yalnız...