İrem Köse
@Ireemm2
İçindeki çocuğa sarıl, sana insanı anlatır.
Şu anda okuduğu kitaplar
Bilmiyorum. Sadece küçük mutsuzluklar için ağlıyorum, büyüklere ağlamıyorum. Ve sanırım gözyaşım kalmadı. Küçükken hava ne zaman soğuk olsa ağlardım. Gözyaşı kaynaklarımı kurutmuş olmalıyım.
Bana inanıyordu, onun sayesinde ben de kendime inanmaya başladım. O dönem neredeyse bir hiçtim, şimdi neredeyse bir şeyim.
Işıl ışıl sylvie öldüğünden, sönüp gittiginden beri ev oldukça karanlık, yarı gölgede yaşıyorum. Ne kadar ampul değiştirsem, ne kadar güçlülerini koysam değişmiyor, sürekli karanlık.
O, insan değil, bir makinedir, kızdığı zaman ise kin dolu bir makinedir.
Ama hayır, bize nasıl yaşayacağımızı ögretmeleri gerekiyor. Mutluluğun ne olduğu hakkında fikirleri yok, bu aşk olmadan bizim için mutluluğun da mutsuzluğun da yaşamın da olmayacağını bilmiyorlar.