İrem
@IremNReads
Kitaplar • Fikirler • Hisler
Ve çoğu zaman bizi, başımızdan geçenleri anlatmaktan çok, karşımızdakilerin yorumları yoruyordu.
"Neden hamileliği sonlandırmadınız?" diye soran çocuk doktorları... "Yaşam süresinin kısa olduğunu bilerek büyütmek zor olmuyor mu?" diye soran kadın doğum uzmanları... "Çok ağır vakalar var. Bu yüzden çok eğitin" diyerek sözde moral vermeye çalışan pedagoglar.
... Sırf bu yüzden bence hasta psikolojisinden anlamayan insanlar doktor olmamalı. Öğrenci olduğunu unutmuş bir öğretmen derse girip ahkâm kesmemeli. Ve Down Sendromlu bir çocuğun dersine giren bir özel eğitimci, o çocuğun annesine, "Yirmili yaşlarda ölüyorlarmış, değil mi?" diye sormamalı.
Reklam
... biz onlarda olan çok değerli bir şeyi, insanlığımızı yitireli çok olmuştu. Hâlâ kapımıza gelen herkesi hırsız, dilenen herkesi dolandırıcı sanıyor, evimize gelene sofralar kurmaya üşeniyorduk. Sadece kendimiz gibi olanı beğenir olmuştuk. Bugüne kadar insana onlar kadar değer vermemiş, güvenmemiştik. Biz ki arabadan inince az önce kilitlediğimiz kapıyı tekrar tekrar kontrol eden insanlarız, anahtara bile güvenmeyiz yani...
Zarifoğlu'nun yazılarında sürekli bir çağrıdır, öğrenmek ve anlamak çağrısı. "Yükümüz ağır, sorumluluk duygumuz ise zayıf." şeklinde serzenişleri vardır. Bugün dahi insanımızın taşıdığı nice tavra karşı bir çağrıda bulunmaktadır. Seksenlerde yazdığı şu ifadeler, zamanının tanığı olarak şimdiki zamana, iki bin onlu yıllara dek uzanan bir çağrıyı dile getirmektedir: "Yardımlaşma hissimiz güdükleşmiş."
Zarifoğlu uyurken değil, uyanıkken rüya görür ve gönlünün derinliklerine uzun yolculuklar yapardı. O rüya görmeyen, hayal kurmayan ve dünyada bir yolcu gibi yaşamayanların gönüllerinde yatan "şiir"i yakalayamayacaklarını söylerdi. Onu olmayacak hayaller kurmakla suçlayanlara da "Allah insana gerçekleştirmeyeceği rüyayı uykusunda bile göstermez" derdi.
Reklam