Demek, insan büyük konuşmamalıydı hayatta.Aptallıklar ve hatalar da bizim için yaratılmıştı.Vakti geldiğinde payımıza düşeni alacak, kabahatte ve cehalette sıramızı savacaktık.
Peki ben,böyle sağlamcı ve hesapçı olmayı ne zaman, nereden öğrenmiştim? Neden ille de uzun yolculuklara çıkmak, daha en başından yolun sonunu planlamak,bütün adımlarımı ölçüp biçerek atmak zorundaydım? Hatıralardan başka hiçbir şey kalmasa sonraya, her şey sadece şimdi ve burada yaşansa, ne olurdu? Neden anlık mutluluklara teslim olmaktan korkmalıydım?