Benim ‘yaşama amacım’ bundan...” diyerek başparmağıyla gövdesini gösterip devam etti, “bu sefil canlı hücrelerden tamamen ayrı. Yaşamımın bir niçini var, nasılına da tahammül gösterecek güce sahibim.
Benim de kötü dönemlerim vardır. Kimin yoktur ki? Ama beni ele geçirmiş değil. Onlar hastalığımın değil, benim varlığımın bir parçası. İsterseniz şöyle diyelim; onlarla beraber yaşama cesaretini gösterebiliyorum.
Önemli, bayım, beğenmediniz mi?.. Ahmakların saygısını, çocukların ağzı açık hayranlığını, zenginlerin çekememezliğini, arif kişinin de küçümsemesini hiç mi sanırsınız?