Gelmemeyegidenkadın
@Irmakalpay
Puan vermedi
Emanet Gelinin ikinci kitabıyla geldim bugün sizlere. Birinci kitabı çok beğenmiştim zaten, o yüzden ikinci kitaba büyük bir hevesle başlamıştım. Ama söylemem gerekirse birinci kitaba göre daha az sürükleyiciydi. Sıkılmadım ama yavaş gitti gibi geldi bana.
Çok severek okudum ama birinci kitabın ne ara bittiğini bile anlamamıştım. Bu kitap ona göre daha geç bitti.
Kitabın içerisinde Miran-Helin çiftini de çoğunlukta okuduk. Ben bu çifti zaten ilk kitaptan beri çok sevmiştim bu yüzden çok severek okudum kitabı.
Buradan sonrası biraz spoiler içerebilir dikkat!!!
Emanet gelin olan Berçem’in kocası Ciwan’ın, başka bir sevdalısı olan Miran Kara tarafından öldürüldüğü için Ciwan’ın erkek kardeşi, yani kayınbiraderi, Barzan Hezeroğlu ile evlendirilmesiyle başlamıştı hikayemiz.
İlk kitaptan beri Miran’ın, Ciwan’ın katili olduğunu okuduk. Ama sonlara doğru bu gerçek değişti ve iyi ki değişti. Yoksa katil bir karakteri bana sevdirdiği için yazarlarımıza kızabilirdim :)
Açıkcası bu iki kitap bana yetmedi. Ben canım çiftlerime daha doyamadım. Umarım bağlantılı oldukları kitaplarda onları daha fazla okuruz.
Bir kitapla daha karşınızdayım sayın okurlar:)
İkinci kitabı henüz okumadım ama birinci kitap hakkında birkaç bir şey söylemek istedim. Belki de Şehnaz&Gülşen’in kitapları arasında okurken en eğlendiğim serinin ilk kitabıydı Emanet Gelin.
Çok fazla güldüm ve doğruyu söylemek gerekirse çok da sövdüm erkek karaktere. Yaptıkları ve söyledikleri dile kolay değildi ve kadın karakterin yerinde olmak inanın hiç istemezdim.
İçerisinde dayak yoktu evet ama çok fazla psikolojik şiddet vardı.
Okurken sıkılacağınızı düşünmediğim bir kitap ama tabiki de herkesin beklentisini karşılayacak bir kitap olmayabilir.
Ben bu kitaba önyargıyla başladım çünkü bundan önce aynı yazarın kuma serisine başlayıp yarım bıraktım ama bu kitap benim önyargımı kırdı diyebilirim.
Zamanınızı boşa harcamayacak bir kitap olduğunu düşünüyorum. Bence bir şans verin.
Okuyacak olanlara keyifli okumalar dilerim :)
Herkese selammm. Bugün size gerçek hayatta da benzerlerine hatta aynılarına rastladığımız bir kitapla geldim. Issız Kadınlar Sokağı. Rastgele aldığım bir kitaptı ama iyi ki dedirtti. Kitap; taciz, tecavüz ve şiddet mağduru 20 kadının hikayesini barındırıyor. 20 farklı acı. Diğer bir tabirle 20 farklı gerçek.
Kitaptaki hikayelerin hepsi tek kelimeyle etkileyiciydi. Hepsi yüreğim de ince bir sızı bıraktı. Acılarını asla karşılaştıramam ama içlerinden elbette ki bir kaçı diğerlerine kıyasla daha çok kalbime dokundu.
İlk olarak ‘Bir Çay, Bir Poğaça’
Tam olarak nasıl açıklanır bilmiyorum ama onu diğerlerinden ayıran bir şey vardı benim için. Buruk ama bir o kadar güzel bir tebessüm oluşturdu yüzümde. Hikaye o kadar güzel kurgulanmıştı ki, okurken çocuksu bir mutluluk bahşetti bana. Eşinden psikolojik ve kimi zaman da fiziksel şiddet gören Avukat bir kadının gittiği Issız Kadınlar Kafesi’nde ki garsonla arasındaki sözsüz iletişimi anlatıyor. Okumaya karar verirseniz eminim ki beni daha net anlayacaksınız.
Diğer bir hikaye ise ‘Namusumu Temizledim’
Adından da anlaşılıyor aslında her şey. Ben bu hikaye de o kadar güzel bir aşk okudum ki anlatamam. Ve o bir o kadar da mert bir kadın. Sonunu okuyunca ‘sen doğru olanı yaptın’ dedirtti bana.
Diğer bir hikaye olan ‘Kaçık’ ise bana, “bir erkek bu kadarını yapmamalı” dedirtti. Kadının, erkekler tarafından yaşadığı şeyler erkekler adına beni utandırdı. Siz siz olun böyle erkekleri hayatınızda barındırmayın.
‘Tekne Kazıntısı’ bana, her erkeğin aynı olmayacağını hatırlattı.
Ama beni hüngür hüngür ağlatan tek bir hikaye vardı.
O da ‘Çocuk Gelinler’di. Bu hikaye aslında herkesin bildiği, Sezen Aksu’nun seslendirdiği ‘Ünzile’ şarkısının hikayesi. Şarkı eşliğinde okunur ve ağlanır diyorum sadece.
Gelelim son hikayemize. ‘Kırmızı
