îsârbey
@Isar6655
Şu anda okuduğu kitap
Bişr (rah) derdi ki: "Kul Allahu Tealanın taatında kusur işlediği zaman, Yüce Allah onu ünsiyet edeceği kimselerden mahrum eder."
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İki kimse Yüce Allah için kardeş olduktan sonra, aralarına ayrılık girmişse bu, muhakkak içlerinden birisinin işlediği bir kusur sebebiyle olmuştur.
Şerefli bir kimsenin hatalarını;
Affederim, bilmeden yaptıklarını.
Alçak kimseyle de yüz yüze gelmem;
Şerefimi korur, ona imkan vermem.
Muttaki kimselerin alâmeti, sevdiği kimselerle arasında bir ayrılık olursa, onun arkasından güzel konuşmak, onda gördüğü kötülükleri saklayıp gizlemek, kendisinden irtibat ve ilgisini kesene güler yüzle davranmaktır.
Önceki salihler, ahirette elde edilecek ebedi nimetleri ele geçirmek için birbirleri ile tanışır ve kardeş olurlardı. Yoksa bunu geçici dünya menfaatleri için yapmazlardı. Bir alimin dediği gibi, kardeşliğin en faziletlisi, hiç bitmeyen muhabbet ve sürekli devam eden ülfettir; çünkü, Allah için kardeşlik ve sevgi, bir ameldir. Her amel, tam olması ve sevabının eksiksiz ele geçmesi için güzel bir şekilde tamamlamaya muhtaçtır. Eğer bu amel ahirete kadar gitmez, sohbet ve muhabbetin sonu güzel bir şekilde getirilmezse, kötü bir şekilde son bulur; bu durum önceki amelin sevabını da yok eder.