İnsan gençken, ümit ediyor, mutluluğa kavuşacağına inanıyor ve sonra yoksulluk devam ediyor, hiçbir şey değişmiyor... Ben kimsenin kötülüğünü istemem, fakat bazen bu haksızlık beni isyan ettiriyor.
İnsafsız bir düzen, bu ücretleri, işçinin ancak kuru ekmek yiyerek çocuk yapmasına kıtı kıtına yetecek şekilde tespit etmiştir. Bu ücret çok aşağı düşerse, işçiler açlıktan ölür. Sonra yeni işçiye duyulan ihtiyaç, ücretleri tekrar yükseltir. Çok yükselirse, fazla olan istek karşısında yeniden düşer. Bu aç midelerin dengesidir, açlık küreğine sonsuz mahkûmiyettir.