İslam AKÇELİK
@Islam2506
Kimsenin yağmuru seyretmediği bir dünyada, yıldızları sevmenin yalnızlığı ile her gün biraz daha geri çekildim.
Üstüme örttüğüm yorgan, yüreğimdeki serçenin küçücük ürkek kanatlarıydı..
Şu anda okuduğu kitap
Kaybettiğim bişey yok aslında, elde edemediklerim var. Hem elde edememek kaybetmek anlamına gelmez ki. O hep orda durur, vardır yani. Sana düşen kabullenmektir. Ben kabullenen tarafta oldum, razı gelen tarafta.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Slim doğruca George’un yanına geldi, çok yakınına oturdu.
“Üzülme,”dedi. “Bazen mecbur kalır insan.”
Kış gelince de... o küçük soba yanardı gürül gürül...
Yağmurun sesini dinlerdik damlarda... Biz sıcacık odalarımızda olurduk...
“Ben kendimden söz ediyordum. İnsan geceleri burada böyle yalnız kaldı mı, kitap okuyor ya da bir şeyler düşünür. Düşünür ama yanında ona şu şöyledir, bu böyledir diyecek biri olmaz. Belki bir şey görür, ama gerçekten gördü mü, doğru mu, yanlış mı bilemez. Birine dönüp, sen de görüyor musun ahbap, diye soramaz. Anlayamaz. Elinde ölçecek bir şeyi yoktur. Ben neler görmüşümdür burada. Sarhoş da değilken üstelik. Uyuyor muydun, bilemem. Yanımda biri olsa, bana uyuyordun der, o zaman sorun kalmaz. Ama şimdi emin olamıyorum.”