İsmail ünsal
@Ismail1965
Geride yaşantılarımın anlamı,
ufukta yaşamıma verdiğim anlam
Acı bir Aşure romanı!
Baba ve Piç romanına ilgiyle başladım, ancak sonra düş kırıklığı ile bitirdim! Ben Kazancı alesinin romanını okuyacağım derken soykırımı alttan alta konu edilen iki kurmaca ailenin, kurmaca ilişkisiyle ermeni soykırımının diaspora ve türkler açısından tartışılması oldu! Orada okuyucu olarak faka batırılmış hissetim! Oysa Zelihayı, Asyayı, vd aile fertlerini sevmiştim! Ermeni aile ile amerikan anne (elbette Rose adıyla tam klişe) onlara nazaran daha yüzeysel kalıyor!
Ermeni diasporasının kendi aralarındaki tartışmaları, önyargıları, katılaşmış kanıksanmış duruşları karşısında Türklerin soykırımı yadsıması, kabullenmeme, inkar etmesi... Oldukça hoş başlayan roman ortadan sonra bir eğitim romanına dönüştü! İyiki Banu teyze ve cinleri var yoksa roman tamamen tavsayacaktı!
Elbette Elif Şafak usta bir romancı. Romanın kurgusu, gelişimi, bilmecenin (kimin piçi acaba) çözülüşü, karakterlerin renkli kişiliği (özellikle Türk ailesinin) romanı okutuyor!
Ama romancı doğrudan eğitmen olmaya kalkınca çuvallıyor gibi! Bu romanı (gençlere) ermeni soykırımını tartışmak için okutur muydum? Bilmiyorum!
Romanı okuma grubumuzda sunduğumda tartışma ermeni soykırımına gelmedi, daha çok romanın aşure yapısıyla ilgilendik.
Kitap Asure gibi hazirlaniyor: (Bunu Romanin ortasinda anladim ve cok hosuma gitti)
Roman 18. Bölüm. Aşurenin tarifindeki malzemeler:
1. Tarçın: Zelihaının kürtajdan vazgeçişi
2. Nohut: Rose ile Mustafa ve Ermeni Çakmakçıyan ailesi
3. Tozşekeri: Amy ve Ermeni ailesi ile annesi Rose'un çekişmesi.
4. Baba Barsam Çakmakçıyan
5. Kavrulmuş fındık: Asya, Zeliha’nın kızı, “piç!”?
6. Antepfıstığı: Amy ermeni ailesinde. Diasporanın tartışması, ermeni olmak ve soykırım travması
7. Buğday: Asya’nın başkaldırışı, ilkelerini oluşturma. Anne/teyze -kız çekişmesi, Kazancı ailesinin
Kuşların özgürlüğünün bedeli günah işlemekse...
Ali Özenç Çağlar, Günah Kuşları
Almanya’da, sanırım Ruhr havzasında, küçük bir şehirde yaşayan beş-altı kadının yaşamları, geleneksel aileden kopup, eşlerinden ayrıldıktan sonra çektikleri sıkıntılar, umutlar, bunalımlar, tehlikeler… anlatılıyor romanda.
Romanın konusu, kuruluşu ilginç, ancak yer yer acemilikler okumanın akışını, ilgiyi engelliyor. Kitap iyi bir editörün elinden geçse gerçekten de başarılı bir roman olabilir. İlk önce baştaki Havva Ağral’ın kitap değerlendirmesi yersiz. Bir romana, kendi değerlendirmesiyle başlamak hangi akıllının işi bilinmez, haydi koyacaksan sonuna ekle, isteyen romanı okuduktan sonra gerekirse okusun.
Bölümlerin başına konulan şiir parçalarının ne anlama geldiği, kimden olduğu belli değil. Başka bir ad olmadığına göre, yazara ait olmalı, ancak bana fazla abartılı şairce geldi, oysa roman olayları ve kişilerin birbiriyle ilişkisini ustaca anlatıyor. Bölümlere kişilerin adları konsa iyi olurdu. Sema mı, Suna mı olduğu belli olmayan iki kişiyi ayırt etmek mümkün değil. Belki de ikisi de aynı kişi, diğer kadınlar ve erkekler birbirinden kesin çizgilerle ayrılırken, bu ikisinde yazar karar verememiş gibi, ya da bana okuyucu olarak ayırt etmesi zor geldi. Hatta ben kişileri iyi ayırt edebilmek için bölüm başlarına o bölümün kime ilişkin olduğunu yazmak zorunda kaldım.
Bu romanı bir kadın arkadaşın okumasını istedim. Bakalım o nasıl değerlendirecek. Kadınların iç dünyasını yazmak erkeklerin işi olmalı mı? Ne kadar iyi yazarsa yazsın bana sanki bir şeylerin eksik ya da fazla olacağı hissi veriyor.