insanların bu kadar kötü olmalarının nedeni, belki de sadece acı çekmeleridir. ancak artık acı çekmemeye başladıkları andan, biraz daha iyi olmaya başladıkları ana kadar epey zaman geçer.
en büyük korkumuz yetersiz olmamız değil. en büyük korkumuz, sanılanın ötesinde güçlü olmamız. bizi en çok korkutan karanlık değil, kendi ışığımız. küçük adamı oynamak dünyanın işine yaramaz. etrafındaki diğer insanların kendilerini güvende hissetmesi için sana yeterince ışık vermez… kendi ışığımızla etrafı aydınlatırken, diğerlerini de bilinçsizce aynı şeye zorluyoruz ve kendi korkularımızdan kurtuluyoruz. bizim varlığımız diğerlerini de özgür kılıyor.
thomas carter, coach carter (2005)