Bazen sonu acı verdiği için bile mutluluğa sadık kalmaz bellek. Gerçek mutluluğun yalnızca sonsuza kadar sürmesi beklendiği için mi? Bilincine ve farkına varılmamış bile olsa, ancak daima acı vermiş bir şeyin acıyla sona erebileceğine inanıldığı için mi?
Ne absürt bir şey acıyı arzulamak. Oysa kim bilmez, bir negatif birim olarak acı, mutluluk adını verdiğimiz toplamı eksiltir. Dolayısıyla da ... Öyle işte, "dolayı sıyla" filan yok. Yalın. Çıplak.