Tanrı hep oradaydı, ama insanlar arayışlarını sürdürmek zorunda hissediyorlardı, kendilerini,çünkü yaşamın bir iman gösterisi olduğu gerçeği onlara fazla basit geliyordu.
Kısacası, Dr.İgor, yüzümde yağmuru hissedeyim,hoşuma giden herhangi bir erkeğe gülümseyeyim, bir kahve ısmarlamak isteyen herkesin önerisini kabul edeyim istiyorum, sonra annemi öpmek, onu sevdiğimi söylemek, duygularımı açık etmekten utanmaksızın dizinin dibinde ağlamak… Duygular hep vardı, ama hep gizlenmek zorundaydı.
Çok yorgunum, ama uyumak istemiyorum. Yapacağım çok şey var, hayatın sonsuza dek süreceğini sandığım günlerde hep ertelediğim şeyler bunlar, sonra hayatın yaşanmaya değmeyeceğine inanmaya başlayınca da unuttuğum.