Daha önce hiç tatmadığım bir arzu, çünkü böyle olduğumuz zamanlar yumuşadığı ve beni biraz rahatlattığı tek zamanlardı ve bu ihtiyacı sadece bedenimde değil zihnimde de hissediyordum. Beni kendime getiriyordu.
Bir de orada olmasını istemediğim başka bir duygu da kendini gösteriyordu. Onu bırakmamı çok zorlaştıran bir duygu.
Senin eşin benzerin yok ve eğer kendin olmayı bırakırsan seni sevemem. Sanırım bunu söylememeliydim ama şu anda biraz sarhoşum, mektubunu partiden geldikten sonra aldım ama ne olacak ki? Umurumda değil. Seni sevdiğimi zaten biliyordun, değil mi? Sen en iyi arkadaşımsın.
Bu yüzden asla değişme. Burası çok büyük bir dünya ve küçük kasabamızdan ayrılınca kendi kabilemizi bulacağız. Eğer asıl benliğimizi kaybedersek bizi nasıl tanıyacaklar? (İkimizi de kastettim çünkü aynı kabilede olacağız, biliyorsun değil mi?)
Hem sadece ikimiz olsak bile, bu beni çok mutlu eder.