Çok acıklı bir son yazdım, diyeceğim. Çok acıklı bir son yazdım... Belli ki kadın ölmüştü ve adam önce çok üzülmüştü. Bu filmleri tekrar tekrar seyretti, kadının dolapta öylece duran giysilerini koklayarak ağladı, çok ağladı... ağladı... ağladı... çok ağladı... çok ağladı, diyeceğim. sonra unuttu belki, diyeceğim. Kadını unuttu. Sonra soracağım, sizce kadını unutmuş, başka bir kadını sevmiş, başka bir kadını sevince de bu filmleri ve kadının sarılıp koklayıp çok ağladığı giysilerini bir koliye koyup atmış olabilir mi, diye soracağım.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Dolayısıyla İvan İlyiç’in öldüğünü duyduklarında odada toplanmış bayların hepsinin aklına, bu ölümün mahkeme üyesi olarak kendilerinin ya da tanıdıklarının yükselmeleri ya da yer değiştirmeleri açısından nasıl bir etkide bulunabileceği geldi.
Sınai besiciliği kabullenmek -onların ürettiği gıdaları aileme yedirmek, paramla onlara destek olmak- beni kendimden uzaklaştırır; beni daha az büyükannemin torunu, daha az babamın oğlu yapardı.
Görünüşte mutlu olanlar mutluluklarında ısrar ettikçe, mutsuzlar kendilerini dışlanmış hissetmezler mi? Dört bir yana saçılan mutluluk methiyeleri böylesi soruları tahrik eder, çünkü, vurgulayarak söyleyeyim, en azından kısmen asosyaldir bu methiyeler. Hiçbir mutluluk ağına giremeyenler üzerinde, yani toplumda, hele dünya toplumunda en berbat koşulların mutsuzluğuyla yaşamak zorunda olanlar üzerinde nasıl bir etki yarattıklarına kayıtsızdırlar.
