Gözde
@JMantle
7/10
Beğendi
"Heyhat! Hayat inatçıdır ve en çok nefret edildiği anda sımsıkı tutunur size." Sahiden Mary Shelley’de annesini doğumunda kaybettiğini öğrendiğinde nefret etmiş midir hayattan? Üvey kardeşinin intiharında yahut yeni doğan bebeğinin ölüm haberini aldığında, hayatın ona Frankenstein romanıyla yıldızını parlatıp sımsıkı tutunacağını düşünmüş müdür? Yirmili yaşlarının başında basılan kitaba adını yazamayacak bir çağda yaşamak, Mary Wollstonecraft gibi kadın hakları için yıllarca mücadele etmiş bir annenin kızı olarak dünyaya gelip onu hiç tanıyamamak ve tüm eleştiri oklarının merkezinde yer alan bir roman yazmak elbette kolay değildir. Fakat Frankenstein eserini günümüze kazandırdığı için şanslı olduğumuzu düşünüyorum.
Romanda Victor Frankenstein adlı bilim insanının yeni bir canlı yaratma hevesiyle çıktığı yolda tehlikeli ve oldukça korkunç bir canavar yaratmasını anlatır. Tüm insanların çocuklarda dahil estetik kaygılarla ve ön yargılarla dolu olduğunu gözler önüne serer. Başta insanların hayatını kolaylaştıran canavarın sırf çirkin ve korkunç görüntüsü yüzünden, insanlar tarafından nasıl dışlanıp kötü muamele gördüğünü ele alır. Toplumda bir şekilde aşağılanıp hor görülen insanlardan her birimiz habersizce birer canavar yaratırız ve o canavarın topluma verdiği zararın sorumluluğunu hiçbir zaman kendimizde hissetmeyiz. Dahası sürekli toplumdaki ahlak normlarının değiştiğinden, kötülüklerin arttığından yahut insanların eskisi gibi olmadığından dem vururuz.
Frankenstein ya da Modern PrometheusMary Shelley · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202021,8bin okunma
Puan vermedi·264 syf.··
Beğendi
·2020 9. kitabı
·10 günde okudu
·Okunma: 22 Mayıs 2020 13:12
Daniel Defoe henüz 5 yaşındayken yaşadığı veba yıllarını anlatıyor , Veba Yılı Günlüğünde...
Yaklaşık 350 yıl geçmiş, kişiler değişmiş,olaylar değişmiş, sayılar değişmiş fakat insan çaresizliği aynı kalmış. İşte bu eserde şuan yaşadığımız salgından izler bulabilirsiniz.
Gerçekleri korkunç bir şekilde kanıtlarıyla ortaya koyduğu bu eserin bana öğrettiği en önemli şey insan psikolojisinin değişmediği, değişemeyeceği oldu.
DOSTOYEVSKİ 'ye kulak verin , tam 156 yıl önce anlatmış seni beni , hepimizi en çokta yalnızları ve yalnızlığı ...
bir sinek kadar değer vermediğimiz o insanları , konuşmaya bile tenezzül etmediğimiz adeta yalnızlığıyla baş başa bırakmaya gayret gösterircesine önünde dimdik duruşumuzu, sonunda onu yiyip bitiren büründüğü psikoloji ve olmayan cesaretiyle dönüştüğü bambaşka bir kimlik... Bizim yemek yemeye bile layık görmediğimiz bu insanların , paltosunun yakasının kadar hazırlandığını hiç düşünmedik , düşünemezdik ki ...Ötekileştirilen bu insanların sorumlusu olarak hiçbir zaman kendimizi , görmedik... işte bu yüzden insanoğlu hep 'güzel ve yüksek şeylerin ' peşinde süreklenip gider en sonunda da sıkışır , daha derinlere batar .
Delilikten neden korkarız ? İnsanların gözündeki imajımızı korumak için mi? Daha bilge ve ciddi olduğumuzu kanıtlamak için mi ? yoksa insanlara söz geçirmek için mi? Belki de deli olmak anlatıldığı kadar kötü bir şey değildir . İşte bunu bize tam beş yüz yıl önce kanıtlamış bir yazar , Erasmus , hayatta yapılan en güzel şeylerin delilikle yapıldığını anlattığı bu kitapta , bir insan olarak kendini öven deliliğin haklı sebeplerini sıralarken ne amaçlıyordu ? Belki içimizdeki çocuksu sese kulak vermeli , yaşamın kaosu içinde en bilgili olmaya çalışmak yerine en deli olmaya çalışmalıydık .
