Jale
@JerBera
39 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Dualar kesilmez ama Boğaz'ın girişi, Byzantium'un ilk günlerinden kesilir.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsanlar Boğaz'ı üstünden tanır, balıklar içinden.
Romeo ve Juliet bir klasik gibi okunmamalı. Shakespeare onu sahnenin ötesine ulaşması için yazmış. Metni okurken aynı zamanda internet üzerindeki oyunlara baktım. Baştan sona karakterlerin iç dünyasını yansıtmak ve oyun boyunca karakterleri oturtmak açısından kuvvetli bir eser. Motivasyonları macerayı ve tepkiyi içselleştirebileceğiniz, karakterleriyle hayatın içinden, ama sizi 2 saat boyunca hayattan çekip kopartacak bir tasarı sunmuş.
Juliet ağır başlı ama içindeki gençlik heyecanını zapt edemeyen bir kız, Romeo ise kalbinde aşk alevi olan bir genç. Oyun boyunca onlara kan bağından daha yakın, talihsiz aşklarını kurtarmaları için kendilerini teslim ettikleri dadı ve rahip Lawrence'ı görürüz. İkisinin de temsiliyatları farklıdır. Rahip bir bilgin olarak karşımıza çıkar, lakin iki gencin bir zerreden fazla umudu olmayan aşkını korumak için uçuk sayılacak fikirlere başvurur. Aklın zeminine oturttuğu fikirler ise duygularla mahvolur. Öteki yanda, dadı, bilgisini hayat tecrübesinden başka bir şeyden almayan bu kadın, durumlara uygun isabetli kararlarla yaklaşır. İki aşığın hayalleri ise, Shakespeare'in Romeo'nun düşünde gördüklerini aktartmasıyla yaşatılır. Kötü bitecek bir sonda bile, ölü aşıklar için umut vardır.
Anış'ın Hikayesi
Miyase Sertbarut'un yetişkinler için yazdığı ilk ve bildiğim tek kitabı. Kendisinin sözlerini duyabilirsiniz. Edebiyat okuma zevki verir. Yaş aralıklarına hapis değildir. Hitap ettiği yaş grubundan itibaren herkesin okumasına açıktır. Böyle söylemezdi elbet, ancak ben böyle anlatabildim.
Kitap Anış'ın hikayesini anlatıyor. Ya da şöyle diyelim. Miyase Sertbarut'un kendini Anış'ını. Daha fazla ne söylenir bilmiyorum. Çocuğunuz, çocukluğunuz bir şekilde kesiştiyse, merak ederseniz, neymiş bu hikaye derseniz, lütfen okuyun.
Şöyle bir dipnot ekleyeceğim. Yazarların bir laneti vardır. Kimse yazdıklarıyla kesinkes bağdaşmak istemez. Lakin herkes kendinden bir parça katar yazdıklarına. Kimi özene bezene gizler. Kimi örtük saçık anlatır. Kimi yalandan kaftanlar giydirir yazdıklarına. Lakin kimse, kimse kaçamaz yazdıklarından.
Benim için farklı bir yeri oldu Piper Pa-25'in. Söylenmeyenlerin, klişelerin, kalıpların ardını araladı o uçak. Anış'a döndüm. Kaptan'a döndüm. Kendime döndüm. Baktım. Baktım. Baktım.
Miyase Hanım eğer bunu okuyorsa, kendisine edebiyatımıza kattıkları ve bizi yazılarıyla buluşturduğu için içten teşekkürlerimi iletiyorum.