Jiyannn
@Jikooo
Mutlaka okumaya zaman ayırmalısınız, yoksa tercih edilmiş bir cahillikle baş başa kalırsınız...(Konfücyüs)
open.spotify.com/playlist/7LXwMa...
Eilisin yaşadığı içsel çatışmalarını okurken kendi düşüncelerimi okuyormuşum gibi hissettirdi.Bir yandan kendi hayatını kurmaya çalışan, kendi ayakları üzerinde durmak isteyen bir kadın diğer yandan ablasının kaybıyla memlekette ailesinin beklentileri arasında sıkışmış bir kişi.. en çok üzüldüğüm nokta ise annesinin sanki eilisin bir hayatı yokmuş gibi ölen ablasının hayatını eilisin hayatına geçirmeye çalışması rosenin kıyafetlerini,iş yerini,hayatını olduğu gibi eilisin hayatının yerine koyuşu açıkçası üzdü. Özellikle eilisin kendi arzuları ile sorumlulukları arasında bocaladığı bölümler bana gerçek hayatta seçim yapmak zorunda kaldığımız anları hatırlattı..
Amerikadaki hayatı, üniversitesi, tony ile olan ilişkisi çok sıcak ve umut doluydu taki eilis onu jimle aldatana dekkk.. elisin sonunda Brooklyn’e dönmesi ve kendi yolunu seçmesi ise beni tatmin etti ve umut verici geldi. Bir yandan sorumluluklarını yerine getiriyor, bir yandan kendi hayallerini de sürdürüyor.
Brooklyn bana, hayatın bazen karmaşık, bazen haksız ama her zaman öğretici olduğunu hissettirdi. Özellikle irlanda'dan Amerika'ya gitmesi bütün hayatının geride bırakması şu an benim içimde bulunduğum duruma benzediği için kitabı ayrı bir şevkle okudum.Karakterin içsel yolculuğu ve duygusal iniş çıkışları da çok gerçekçi bir şekilde aktarılmış.. kitabı okurken baya gerildim.Eğer insan ilişkilerini ve kendi yolunu bulma mücadelesini seviyorsanız, Brooklyni kesinlikle okuyun derim.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Matt Haig sevdiğim yazarlardandır. Onun daha önce Gece Yarısı Kütüphanesi kitabını da okudum o kitabı biraz Interstellar’a benzetmiştim. Bu kitap da çok güzeldi.. yazarın kelimelerle adeta dans etmesi beni içine çekti. Bu kitap bana göre insan olmanın ne demek olduğunu çok güzel anlatıyor. Duygular, çelişkiler, hatalar, denemeler… hepsi var içinde. Okurken hüzün, sinir, stres, mutluluk gibi birçok duygudan geçiyorsunuz..Ama en çok da sevgiye yoğunlaşmış yazarımız çünkü sevgi hem insanı insan yapan bişey hem de tüm hatalara rağmen yeniden başlama gücü veriyor. Kısacası kitap bana insan olmanın kusurlarıyla, güzellikleriyle ve umutlarıyla değerli olduğunu hissettirdi, güzel hisler bıraktı bende.. Matt Haig de zaten hayatında zorluklar yaşamış, depresyonla mücadele etmiş bir yazar. Belki de bu yüzden yazdıkları bu kadar içten ve samimi geldi bana. Okumayanlara tavsiyemdir.
Beyaz Geceler çok kısa bir kitaptı ama genel olarak melankolik bir havası var. Hayalperest bir adam hep yalnız ve içine kapanık.. kendi dünyasında yaşayan biri.. Bir gün akşam vakti sokakta dolaşırken Nastenka diye bir kızla tanışıyor. Kız da çok saf temiz kalpli ve biraz da dertli biri. İkisi sohbet ettikçe yakınlaşıyorlar, birbirlerine dertlerini anlatıyorlar. Adam yavaş yavaş kıza âşık oluyor.. umutlanıyor.. hatta kız da ona güvenmeye başlıyor....
Ama işte sonlara doğru Nastenka’nın aslında yıllardır sevdiği başka biri olduğu için bir anda hayalperest adamdan vazgeçiyor..Adam uzaklardaymış, geri dönecek diye beklemiş. O sırada bzim hayalperest de tam umutlanmışken o adam geri geliyor. Nastenka da bir anda söz verdiği hayalperesti bırakıp sevdiği adama gidiyor. Bana çok saçma geldi çünkü o kadar duygusal, güven dolu anlardan sonra bir anda dönüp gitmesi çok kırıcıydı. Orada kısa bir şok etkisi geçirdim. Böylelikle kitap hüzünlü,depresif.. hayalperestin elinde ise sadece anılar kalıyor.........
Benim için akıp giden bir kitaptı, yazarın dili yalın ve kullandığı terimler açıklamalarıyla netlik kazanıyordu. Şimdi kitabın konusu şöyle; sam adında bir oğlan meredith adında bir kızı seviyor ve yakın zamanda meredithin anneannesi vefat ediyor, meredith duygusal anlamda büyük bir boşluğa düşüyor.. sam onun üzülmesine dayanamayıp bir yazılım geliştiriyor.. bu yazılım ölen insanların bütün telefon, e-posta, internet vs. içindeki bilgilerini toplayıp bilgisayarda bu bilgilerden yararlanarak, ölmüş insanları var ediyor sanki hala o kişi ölmemiş gibi görüntülü arama yapabiliyor.. Bu masum görünümlü teknoloji meredithi bir süre teselli etmeye yarıyor ama zaman ilerledikçe gerçekle gerçek olmayanı birbirine karıştırıyor. Yani gerçek yas sürecini engelliyor.. Sam de onun için endişelenmeye başlıyor. Acaba böyle bir yazılım üreterek iyi mi kötü mü yaptığını sorguluyor kitap boyunca, daha sonrasında beklenmedik bir olay gelişiyor ve bu kadar bilgi yeterli spoiler vermek istemiyorum:)
Kitapta en çok dikkatimi çeken sam in 'öyle' bir yazılım geliştirmesi.. sam'in başta bu teknolojiyi üretmesine olumlu bakmıştım. Gerçek hayatta da uygulanabilir diye düşünüyordum.. kitabın sonlarında ise bu fikrim tamamen değişti! Bence öldükten sonra dünyaya ikinci bir sefer gelmenin bir anlamı yok ( ölen ölüp gidiyor onluk bir sıkıntı yok, asıl sıkıntı ölen kişinin sevdiklerinin, sevdiği kişinin ölmesini kabullenememesi ) çünkü öldükten sonra bir kişi var olmadığı halde internet üzerinden kendini onunla teselli etmek, varlığını o şekilde kabullenmeye çalışmak..bu da insana ayrı bir acı ve azap veriyor ve sıradanlaşmış yas tutma sınırlarını zorluyor..İnsan, kaybı kabullenmek yerine dijital kopyayla oyalanınca kaybetmenin anlamı da, yasın derinliği de silikleşiyor. yani kitapta baş karakterimiz
Diğer iki kitap için yazdığım incelemem de duruyor. Bu kitabı şans eseri içimdeki melody kitabını bitirdikten iki gün sonra kitapçıda denk geldim seyahate çıkmadan hemen önce, ve gördüğüm gibi aldım. Çok mutlu oldum çünkü devamı olduğunu bilmiyordum, hatta biraz araştırmıştım kitap zaten Mayıs ayında satışa çıkarılmış. Her neyse asıl konuya gelelim.
Evet.. bir hikayenin daha sonuna geldik..
Melody, kalbimi bir kuş kadar hafiflettiğin için asıl ben teşekkür ederim. İyi ki seni tanıdım..
İyi ki seni gördüm.. iyi ki seni buldum..
Okuduğum iki kitabından sonra bu 3.kitapta da, maceraların, özgürlüğün, kendine inanıyor olman..
Bana bir kere daha düşüncelerin gücünü gösterdiğin için ben teşekkür ederim:)
Yazara ithafen;
Sharon M. Draper' e hayran kalmamak elde değil..
Öyle bir hayali karakter yaratmış ki melody gibi biri var mı diye araştırdım. Varlığına emindim.. ama yokmuş, hala bile inanasım gelmiyor. Sözüm ona sanki gerçek hayat hikayesi okumuşum gibi hissettim.
Bu durumu neye benzettim biliyor musunuz?
Hani bazen rüya görürsün gerçekmiş gibi hissedersin ama uyanırsın ve gerçek olmadığını fark edersin ya, tam olarak öyle.
