Bazen herkese yetişmeye çalışırken kendine geç mi kalıyorsun?
Herkesin derdine koşup
kendi içindeki yorgunluğu görmezden geliyor musun?
İşte tam da bu yüzden
birinin sana da “dinlen artık” demesine ihtiyacın var.
Ben o cümleyi kuran tarafım.
İçindeki kırgınlıkları saklamaktan yoruldun mu?
“Boşver” deyip geçiyorsun ama
bazı şeyler insanın içinde kalıyor…
Ve zaman geçse bile
bazı cümlelerin izi silinmiyor.
Ben senin o izlerine de yabancı değilim.
Bazen sadece anlaşılmak mı istiyorsun?
Kendini uzun uzun açıklamadan,
yanlış anlaşılma korkusu olmadan…
İşte ben seni
suskunluğundan bile anlamaya çalışırım.
Kendini hep güçlü göstermek zorunda mı hissediyorsun?
Sanki bir kere dağılsan
her şey yıkılacak gibi…
Ama bazen insanın en büyük ihtiyacı
güçlü olmak değil,
birinin yanında rahatça kırılabilmektir.
Birileri seni hep yarım mı sevdi?
İşine geldiği kadar kalan insanlar…
Tam alışmışken gidenler…