Niçin bu kadar öldürmeyi, yok etmeyi, parçalamayı seviyor insanlar? İnsan yumuşak başlı, iyilik dolu bir yaratıktır, ağız dolusu gülen, yürek dolusu ağlayan, iliklerine kadar duygulanan, seven bir yaratıktır insanoğlu... Bu öldürme, yok etme, öfke, öç, sevgisizlik neden? Niçin koparıyorlar çiçekleri, birisi tok da yüz bini niçin aç, o tok da bu kadar gözün altında, öfkenin içinde iflah olmuyor mu? Tok olan niye bu kadar ahmak
Sayfa 47 - Yapı Kredi Yayınları
Reklam
İnsanoğlu
Bu insanlar niye böyle olmuşlar, şu dünya cennetini kendilerine niye böyle cehennem eylemişlerdi... İnsanoğlunun içi geniş, aydınlıktır, deniz gibi, gök gibi, kokulu taze bir çiçek gibidir. İnsanoğlunun içi sevinçten, umuttan pır pır eder de uçar, niye böyle içlerini karartırlar, niye niye içlerindeki ışıkları söndürüp sevinç, sevgi damarlarını kuruttular, niçin niye böyle mahzun, üzüntülü, yalnız oldular?
Sayfa 47 - Yapı Kredi Yayınları
Karanlık gecede... Kolum üstüne... Bir ayrılık, bir yoksulluk, bir ölüm... Üç derdim var biribirinden ayrılmaz... Çukurova bayramlığını giyerken... Derdile sevincim yıkışır, dağlar. Heheeey tellice dağlar. Mor menekşeli, yarpuzlu, ak bulutlu dağlar. Kırşehir özüne bir ateş saçtım, yanar oylum oylum duman görünür. Aramızda yıkılası dağlar var... Heheeeey turnalar, dağlar, güzeller...
Sayfa 306 - Yapı Kredi Yayınları
Bazı yüzler vardır, içini saklar saklar da, sonra birden boşanıverir. Yüz bütün bentlerini yıkar. Bütün ışıkları sönmüştür artık. Alinin yüzünün bentleri yıkılmıştı. Yüzünde yorgunluk, keder, acı elle tutulurcasına donmuş gibiydi.
Sayfa 147 - Yapı Kredi Yayınları
Reklam