Ax ew jinên we. Heyfa wan bû heyf...
Spehîtî û bedewîya jinên wê, di dawet, cejn û şênahiyan de bi her awayî berpêş dibû. Ew jinên we yên stûxwar, di dawet, cejn û şênahiyan de dibûn zêrê zer. Bi fîstanên xwe yên rengî, ew dibûn sertaçên mêrxasan,serdarên egîdan. Dema govendgirtinê sîngên wan wekî sîngên kevokan radibûn, çavên wan wekî çavên xezal û askan dibiriqîn.
...Bu durumda aşk, kimi sinirsel hastalıklar gibi, sancılı bir rahatszılığın yanlış açıklanmasından doğar. Bu açıklanmanın düzeltilmesi, en azından aşk bağlamında, fayda etmez, çünkü AŞK ( sebebi ne olursa olsun ) daima yanlış bir duygudur.