Jiyan cihan
@Jiyan_2162
Lisans
Diyarbakır-Dersim
262 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Canım abuzerr :)
Vatandaş Abuzer'i yeni bitirdim de... Vallahi aradan onca zaman geçmiş ama bizim dertler, o sistemin içindeki hallerimiz hiç değişmemiş. Abuzer'in o saf ayağına yatıp aslında lafı tam alnının ortasına yapıştırması beni benden alıyor.
Okurken hem çok güldüm hem de "hiç mi bir şey değişmez bu memlekette" diye inceden bir dertlendim. Tam bir kara mizah örneği gerçekten, sanki kitaptan biri çıkmış da karşımda kahve içerken trajikomik mevzuları anlatıyor gibi... Fazla kasmayan, samimi ve bizden bir şeyler okumak isterseniz kaçırmayın derim. Kendi halimize şöyle bir uzaktan bakmak gibi bir şey bu kitap.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Herkesin ben kimim sorusunu bi kerede olsa sorması gerekiyor
Bu kitap bende, düşüncenin aslında çok sessiz bir devrim olduğunu hissettirdi. Sofi’ye gelen o mektuplar sanki benim kapı aralığımdan da içeri kaydı. “Kimsin?” sorusu, ilk bakışta çocukça bir merak gibi duruyor ama zihinde derin bir çentiği var; insanı kendi içine çeviren, kaçamayacağın bir çentiği.
Okurken şunu fark ettim: Felsefe burada büyük kavramlar değil, gündelik hayata sinmiş küçük çatlaklar. Bir anda sıradan bir anın altına gömülü anlamı görüyorsun. Sokağın sesi bile daha dikkat çekici oluyor; çünkü kitap, dünyaya bakışını biraz eğip büküyor.
Hikâyenin ilerleyişi, gerçeğin aslında çok ince bir perde olduğunu duyuruyor. O perde azıcık aralanınca hem büyü hem tedirginlik geliyor. En çok da bu hissi sevdim: Kitap seni bilgilendirmiyor, seni biraz “yoruyor” ama iyi bir yorgunluk. Sanki uzun süre kapalı kalmış bir pencereyi açınca içeri dolan o hafif serinlik gibi.
Bittiğinde elimde büyük cevaplar yoktu; ama zihnimde küçük bir kıvılcım kaldı. Belki de kitabın bütün derdi buydu: Dünyayı değiştirmek değil, bakışın açısını milim oynamak. O milim bile insanı yeniliyor.
“Ben bu kadar zulme layık mıyım Rüveyda…”
Bir dizeden daha fazlası bu — bir kalbin, sessizce yere bırakılmış duası gibi.
Nurullah Genç’in Rüveyda’sı, aşkı en saf hâliyle Allah’a döndüren bir kitap. Her şiir, bir sabır sınavı; her kelime, ruhun inceliğine dokunan bir sükût.
Şairin dili yumuşak ama derin, kırılgan ama kararlı.
Bu kitapta aşk; bir yanış değil, bir arınış.
Ve her okuyuşta insan kendi kalbine şu soruyu fısıldıyor:
“Ben bu kadar zulme layık mıyım, Rüveyda?
Bu kitabı kısa bir süre önce okumuştum. O zaman hissettiklerimi kelimelere dökememiş, sadece bir not düşüp bırakmışım: “Sonra yazarım.”
İşte şimdi, o notu açıp paylaşıyorum.
Yaşamak, okurken değil, bittikten sonra insanın içine yerleşen bir kitap.
Fugui’nin hikâyesinde kahramanlık yok, umut da yok belki; ama vazgeçmeyen bir kalp var.
İnsanın yaşamak zorunda oluşuna dair sessiz, ama derin bir kabulleniş…
Yu Hua, acıyı büyütmeden, yaşamın bütün ağırlığını yalın bir dille anlatıyor.
Belki de bu yüzden bu kadar gerçek geliyor.
Çünkü bazen yaşamak; direnmek, anlam aramadan nefes almak, sadece devam etmektir.
Ve belki de insan, tam da bu sıradan devam edişte en çok insandır.
Korkaklar için tek tehlike, bir şey yapmalarıdır.”
Borges bu kitapta tarihin kenarında köşesinde kalmış, çoğu zaman unutulmuş ya da unutturulmuş karanlık insanları anlatıyor. Hepsi gerçekmiş gibi geliyor çünkü anlatılanlar sadece geçmişte değil, bugün de bir yerlerde yaşanıyor olabilir.
Kitap çok uzun değil, dili de çok ağır değil ama anlattıkları insanı rahatsız ediyor. Çünkü okurken sadece “ne kadar kötü insanlar varmış” demiyorsun, “biz böyle şeyleri nasıl normalleştirdik” diye de düşünüyorsun.
Bazı metinler daha çok etkiliyor, bazıları daha mesafeli kalıyor ama genel olarak hepsi insan doğasına dair pek de hoş olmayan şeyler gösteriyor.
Sessiz ama sert bir kitap. Yüzleşmesi kolay değil ama abartıya da kaçmadan anlatıyor. Bence asıl etkisi de buradan geliyor.