Birdenbire beni bir ra'şe tuttu,
"Yarın" düşüncesi fena korkuttu:
Ben çocukken "yarın" bayram demekti...
Doğru mânâsını şimdi anladım:
Her "yarın" geldikçe daha bir adım
O müdhiş çukura yaklaşıyorum;
Dünden biraz daha çok yaşıyorum.
Fakat "yarın" gidip hiç gelmemektir!
Öyleyse yaşamak boş bir emektir!..
Hırsla çakarım kibriti,
İlk nefeste yarılanır cıgaram,
Bir duman alırım, dolu,
Bir duman, kendimi öldüresiye,
Biliyorum, "sen de mi?" diyeceksin,
Ama akşam erkeniniyor mahpushaneye.
Ve dışarda delikanlı bir bahar,
Seviyorum seni,
Çıldırasıya...
"İnsanın yegane görevi yaşamak. Oysa biz var olmaya çalışıyoruz. Günlerini uzatmaya çalışarak harcamaktan vazgeç artık! Zamanını kullanmalısın, yaşamak için..."
“... bakın, dostu hapse atılan bir adamdan söz ettiler bana, adam her akşam evinde yerde yatıyormuş, sevdiği kişiden esirgenen bir rahatlıktan yararlanmamak için. Kim, aziz bayım, kim yatar yerde bizim için?”