“Bir apartmanın üçüncü katının balkonunda, birisi diğerinden uzun iki çocuk, yüzlerinde sevinçli bir telaş, yaklaşan bir gemiden rıhtıma doğru el sallıyorlarmış gibi selamlıyorlardı beni. O an Ankara'ya, Madam Litvak'a, sana ve hayata inandım Gülay.”
Frankfurt, 6 Temmuz 2002