Julide bıyık
@Julide_byk
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Onların saflıkları kendileri için değerli olanın başkaları için de aynı değeri taşıyacağına inanmalarından kaynaklanıyordu; bütün insanların olaylara ışık tutacak içsel bir eğilimle birleştiklerini düşünüyorlardı.
Hiçbir insan dünyaya kendi isteğiyle gelmez. Hiç bize danışılmadan kendimizi sahneye atılmış olarak buluruz; kimimiz başrolü kapmıştık, kimimiz basit figüranlardık, bazıları oyun bitmeden sahneden çekilir ve temsili-günün programına uygun olarak gülerek, ağlayarak ya da sıkılarak-koltuklardan seyrederlerdi. Bu aşikar zorbalığa karşın bir kez doğduktan sonra kimse gitmek istemez. Neden? Bu bana bir çelişki gibi görünüyordu: Dünyaya gelmeyi ben arzulamıyorum ama bir kez buraya vardıktan sonra da gitmek istemiyorum. Peki o halde bireyin sorumluluğunun anlamı nedir? Seçen ben miyim, yoksa seçiliyor muyum?
Genel olarak bütün insanoğullarının günlerinin ne anlamı vardır? İnsanlar hangi nedenlerle hep aynı davranışları tekrarlar? Alışkanlıktan mı, sıkıntıdan mı, değişik bir şey hayal etmekten ya da kendi kendilerine soru sormaktan aciz olduklarından mı? Belki de korkudan böyle davranıyorlardı çünkü daha önce çiğnenmiş olan bir patikayı izlemek daha kolaydı.