Çaba harcamadan nasıl neşeli olur ki insan ? Tüm mutluluklar biraz olsun çaba gerektirmez mi ? Okunacak bir kitap gezilecek bir müze ağaçların arasında küçük bir gezinti bunların hepsi biraz da olsa çaba gerektirmez mi ?
(Burası bana küçük kadınlardaki durumu hatırlattı)
Dev kusursuz el bir dakikalığına kusursuz olmuştu ve o bir dakika boyunca Tyler kendi yarattığı kusursuzluğun avucunda oturmuştu. Uyanırsın ve hiç bir yerdesindir .
Bir dakika yeterli dedi Tyler o bir dakika için çok uğraşmanız gerekiyordu ama o bir dakikalık kusursuzluk harcadığınız çabaya değerdi . Tek bir an , hayatta kusursuzluktan en çok bunu bekleyebilirdiniz . Uyanırsınız ve uyanmış olmanız yeterlidir
( Bir şeyi kusursuzca başardıktan bir süre sonra gelen boşluk hissini o kadar güzel vermiş ki . Evet kusursuzluklar bizi çok az bir süre mutlu eder . Çünkü kusursuzluklara başka şeyler ekleyemeyiz , daha az kusurlu yapamayız, Geliştiremeyiz)
Zavallı çaresiz perişan bir hilkat garibesiydim hiç bir şey bilmiyor hiç bir şeyi ayırt edemiyordum ama acının beni her yandan sarmaladığını hissedince oturup ağladım
- Nereye baksam geri dönüşü olanaksız biçimde dışında kaldığım mutluluğu görüyorum . Hâlbuki bende başta iyi niyetli yüce gönüllüydüm. Çektiğim acılar beni iblise dönüştürdü. Beni mutlu etki tekrar erdemli biri olayım
İblisler hep iblis miydiler yoksa değişerek mi o hale geldiler ? Bu değişimi geri çevirmek mümkün mü ? Gerçekten birini mutlu etmek onu iyileştirir mi ?
Bu soruların cevaplarını bilmiyorum ama bu çoktan değişmiş iblislere harcanacak vakti başka insanların yüreklerinin taşlaşmaması için , başka iblislerin ortaya çıkmaması için harcamak daha akıllıca geliyor