Toplum güzelliği ödüllendirmek üzere değil, lanetleyip yok etmek üzere,çirkin insanlar tarafından kurulmuş bir sistemle yönetiliyordu ve insana ilham veren her şey gibi güzellik de, kontrol altına alınması gereken bir tehlikeydi.
Ara sıra geliyorsun aklıma banane diyorum. Benim derdim yeter bana, banane.
Alıştım mı yokluğuna?
Vaz mı geçiyorum varlığından?
Tedirginim aslında,
Ya başkasını seversem?
İnan o zaman seni hayatım boyunca affetmem...
Özdemir Asaf
Ne zaman yalnız ve mutsuz hissedersem sadece buraya kaçarım kapanır gözlerim ışınlanır zihnim de bedenimde buraya belki de dünyadaki hakikati gördüğüm tek yer burasıydı benım için çünkü burası ölümün kıyısı yaşamın da anlam bulmuş noktasıydı belki bağışlamak belki son vermekti. Rüzgarın esintisi saçlarımı okşuyordu yüzümden akan ter damlaları bile aşağı kayarken bana birşeyler fısıldıyordu bütün evren tabiat ağaçlar sanki benimle konusuyordu. Herşey gözlerime bakıyordu ve gögsümde atan kalbim tüm zihnimi titretıyordu nedeni neydi peki evrenın bana burada yaşama olan anlamı gösterme gayretinin. Neden benim zihnimde yankılanan binlerce soru işareti ve ruhumdaki hafiflik gökyüzüne uzanan düşüncelerimi karmakarışık yapmıştı. Zihnim ve yorgun bedenim hepsi adeta iş birliği içindeydi ve belkide hakikatin resmini benim için o gün çizmişlerdi...